វច្ឆ៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

ឆេទនេ វុច្ឆតិ វុត្តវា "កាត់, កោរ" ភូ. ។ វុត្តំ កិ. គុ. ឬ ន. (វច្ឆ៑+តវ>វុ) មានន័យ៨យ៉ាង៖ ១/ វបនំ "សាបព្រោះ, ដាំ, បណ្ដុះ" បាលីថា គាវោ តស្ស បជាយន្តិ ខេត្តេ វុត្តេ វុត្តំ វិរូហតិ ទីនេះ (វប៑+ត ?) ។ ២/ វាបសមីករណំ "ធ្វើការបណ្ដុះឲ្យស្មើគ្នា, កាត់កោរឲ្យស្មើគ្នា" បាលីថា នោ ច ខោ បដិវុត្តំ (បដិ+វច្ឆ៑+ត) ។ ៣/ កេសោហរណំ "កាត់ ឬ កោរសក់" បាលីថា កាបដិកោ មាណវោ ទហរោ វុត្តសិរោ ។ ៤/ ជីវិតវុត្តិ "ការចិញ្ចឹមជីវិត" បាលីថា បណ្ណលោមោ បរទត្តវុត្តោ ។ ៥/ បមុត្តភាវោ "ការរបេះ, របូត, ផុត" បាលីថា សេយ្យឋាបិ នាម បណ្ឌុបលាសោ ពន្ធនា បវុត្តោ អកព្វោ ហរិតត្តាយ ។ ៦/ បាវចនវសេន បវត្តិនំ "ឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយអំណាចព្រះពុទ្ធវចនៈ" បាលីថា យេសមិទំ ឯតរហិ បោរាណំ មន្តបទំ តីតំ បវុត្តំ សមីហតំ ។ ៧/ អជ្ឈេនំ "ការរៀន, សិក្សា" បាលីថា លោកេ បន វុត្តោ បារាយនោ ។ ៨/ កថនំ "ពោល" បាលីថា វុត្តំ ខោ បនេតំ ភគវតា-ស. ។ វុត្តំ ទីនេះ (វច៑+ត ?) ។ វុត្តសិរោ គុ. "មានសក់កោរ ឬ កាត់ហើយ" មិនមែនថា "មានក្បាលកាត់ហើយ" ទេ ។