វណ៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សទ្ទេ វណតិ វាណកោ "ចេញសំឡេង, ពោល, និយាយ" ភូ. ។ វាណិ ឥ. "ពាក្យ" ។ វាណិជ បុំ. អ្នកជំនួញ, ដង្ខៅ" (វណ៑+ឥជ សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គត្តវិចុណ្ណនេ វណេតិ វណយតិ "ធ្វើរាងកាយឲ្យដាច់ធ្លុះ, ធ្វើឲ្យបែក, ជាដំបៅ" ចុ. ។ វណោ បុំ. "ដំបៅ" វិ. សរីរំ វណយតិ វិចុណ្ណេតិ ធិទ្ទាវច្ឆិទ្ទំ ករោតីតិ វណោ =អរុ-ស. ។