វត្ត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មុខ, មាត់ (ដូច លបន) ។ វត្ត (ដូច សុទ្ធកម្ម) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិច្ច ឬ សេចក្ដីប្រតិប័ទដែលបុគ្គលគប្បីប្រព្រឹត្ត (វត្ត), ការប្រព្រឹត្តិ (ដូច អាចារ); វិ. វត្តិតព្វន្តិ>វត្តំ (បដិបជ្ជនំ) ។ -ករណកាល បុំ. កាលជាទីធ្វើនូវវត្ត ។ -ប្បដិវត្តករណមត្ត គុ. គុណត្រឹមតែកិ.ធ្វើនូវវត្តនិងវត្តតប, នូវវត្តនិងវត្តអាស្រ័យ, នូវវត្តនិងវត្តដ៏សមគួរ ។ -ប្បដិការក គុ. អ្នកធ្វើនូវ... ។ -ប្បដិវត្តបរិយត្តិមនសិការ គុ. កិ.ធ្វើទុកក្នុងចិត្តនូវវត្តនិងវត្តតបនិងបរិយត្តិ, វត្ត និងវត្តតប និងបរិយត្តិ និងកិ.ធ្វើទុកក្នុងចិត្ត ។ -បទ នបុំ. កុសលជាផ្លូវនៃវត្ត, បទនៃវត្ត, វត្តបទ ។ -សម្បន្ន គុ. អ្នកដល់ព្រមហើយដោយវត្ត, អ្នកបរិបូណ៌ហើយដោយវត្ត, អ្នកមានវត្តដល់ព្រមហើយ; វិ. វត្តេន សម្បន្នោ>វត្តសម្បន្នោ, វត្តំ សម្បន្នំ យស្ស សោ>វត្តសម្បន្នោ ។ -បជ្ជ គឺឆន្ទមានអនុដ្ឋកជាដើម, មុខ, មាត់ (ដូច អានន) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិច្ច ឬសេចក្តីប្រតិប័ទដែលបុគ្គលគប្បីប្រព្រឹត្ត (វត្ត); វិ. វត្តិតព្វន្តិ>វត្តំ (បដិបជ្ជនំ) ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
វទតិ វុច្ចតេ វា អនេនាតិ វត្តំ, វទ វចនេ, តោ. វត្តិតព្វន្តិ វត្តំ, វត្ត វត្តនេ, អ. វតនំ វត្តព្វន្តិ វា វត្តំ វត្រំ, វតុ វត្តនេ, តត្រណ្បច្ចយា. វរណំ វត្តំ, វរ វារណេ, តោ, ទ្វិត្តំ, ក្វចិ ធាតូតិអាទិនា ធាត្វន្តស្ស តការោ. វត្តតីតិ វត្តំ, វតុ វត្តនេ, តោ.