វត្ថុ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ទី) ជាទីនៅ (ទីភូមិ, លំនៅ, ទីនៅ, ទីដីសម្រាប់សង់ផ្ទះជាដើម, រឿង, និទាន); វិ. វសន្តិ ឯត្ថាតិ>វត្ថុ ។ ខេត្តវត្ថុកុំប្រែថា «ស្រែនិងចម្ការ», ត្រូវប្រែថា «ស្រែនិងទីភូមិ» ព្រោះចម្ការក៏សង្រ្គោះចូលក្នុងខេត្តដែរ ។ របស់សម្រាប់ធ្វើ (ដូច ករណ) ។ ទ្រព្យ (ដូច ទព្វ) ។ ទីដីស្រែចំការជាដើម, ព្រះរតនត្រ័យ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ទី) ជាទីនៅ (ទីភូមិ, លំនៅ, រឿង, និទាន); វិ. វសន្តិ ឯត្ថាតិ>វត្ថុ ។ ខេត្តវត្ថុ កុំប្រែថា៖ ស្រែនិងចំការ, ត្រូវប្រែថា៖ ស្រែនិងទីភូមិ ព្រោះចំការក៏សង្គ្រោះចូកក្នុងខេត្តដែរ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
វសន្តិ ឯត្ថាតិ វត្ថុ, វស និវាសេ, រត្ថុ, មោគ្គល្លានេ បន វសមសកុសា ថុឥតិ សុត្តេន ថុ. វសតិ ហិំសតីតិ វត្ថុ, វស ហិំសាយំ, រត្ថុ. វប្បតិ ឯត្ថាតិ វត្ថុ, វប ពីជសន្តានេ, រត្ថុ, ធាត្វន្តលោបោ. វសតិ ឯត្ថ ផលំ តទាយត្តវុត្តិតាយាតិ វត្ថុ, វស និវាសេ, ហនាទីហិ ណុនុតវោតិ សុត្តេន តុបច្ចយោ, ក្វចិ ធាតូតិអាទិនា ស្តការសំយោគស្ស ត្ថាទេសោ. វសន្តិ វា ឯត្ថ អខីណាសវា សត្តា លោភាទីសុ បតិដ្ឋិតត្តាតិ វត្ថុ, វស និវាសេ, ថុ, វសន្តិ បតិដ្ឋហន្តិ អបរណ្ណានិ ឯត្ថាតិ វត្ថុ, វស បតិដ្ឋាយំ, តុ. វត្ថុ វិយាតិ វត្ថុ, ឧបមានេ កោ, កលោបោ.