វន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ព្រៃ (ដូច វបិន), ទឹក (ដូច នីរ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ទី) ជាទីគប់រកនៃសត្វមានក្ងោកនិងតាវ៉ៅជាដើម (ព្រៃ); វិ. វនន្តិ តំ ភជន្តិ មយូរកោកិលាទយោ សត្តាតិ>វនំ ។ -កម្មិកបុរិសវេស បុំ. ភេទនៃបុរសអ្នកធ្វើនូវការងារក្នុងព្រៃ ។ -កុសុម នបុំ. ផ្កាឈើក្នុងព្រៃ ។ -គហន នបុំ. ស្បាតនៃព្រៃ, ទីញៀតស្បាតនៃព្រៃ ។ -ចរក គុ. បុគ្គលអ្នកត្រាច់ទៅក្នុងព្រៃ (ព្រានព្រៃ); វិ. វនេចរតីតិ>វនចរកោ ។ -ប្បតិ បុំ. ដើមឈើជាម្ចាស់នៃព្រៃ, ដើមឈើជាធំក្នុងព្រៃ ។ -មជ្ឈ គុ. កណ្ដាលនៃព្រៃ ។ -មុត្ត គុ. ផុតហើយចាកព្រៃ ។ -មូលផលាផល នបុំ. ឫសនិងផ្លែនិងផ្លែដ៏ចម្រើនក្នុងព្រៃ, ឫសឈើនិងផ្លែធំផ្លែតូចក្នុងព្រៃ (មូលសព្ទក្នុងទីនេះប្រែថា «មើម» ក៏បាន) ។ -វណ្ណ កិ.វិ. ពណ៌នានូវព្រៃ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ទី) ជាទីគប់នៃសត្វមានក្ងោកនិងតាវ៉ៅជាដើម (ព្រៃ); វិ. វនន្តិ តំ ភជន្តិ មយូរកោកិលាទយោ សត្តាតិ>វនំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
វនន្តិ នំ មយូរកោកិលាទយោ សត្តាតិ វនំ អរញ្ញំ. កោកិលាទយោ វនន្តិ ភជន្តិ ឯត្ថាតិ វនំ, វន សម្ភត្តិសទ្ទេសុ, អ. វនតិ សំកិលិដ្ឋបុគ្គលន្តិ វនំ វានំ តណ្ហា. បិបាសេហិ វនយតេតិ វនំ, វន សម្ភត្តិយំ, អ. បិបាសេហិ វនីយតេតិ វនំ ឧទកំ. នន្ទិរាគ-សង្ខាតំ សេ្នហំ វមតីតិ វនំ, វមុ ឧគ្គិរណេ, អ, មស្ស នោ. វបន្តិ ឯត្ថាតិ វនំ, វប ពីជនិក្ខេបតន្តុសន្តានេសុ, អ, បស្ស នោ.