វន្ទាបនកាលសទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរកាលជាទីញ៉ាំងបុគ្គលឱ្យថ្វាយបង្គំ ។បទានុក្រមធម្មបទកាលជាទីញ៉ាំងបុត្តឲ្យថ្វាយបង្គំ ។