វិជ្ជា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម្មជាតិរមែងចេះ, រមែងដឹង (ចំណេះ, វិជ្ជា); វិ. វិន្ទតិ ជានាតីតិ>វិជ្ជា ។ ប្រាជ្ញ (ដូច ញាណ) ។ វេទ, សិប្ប, វិជ្ជា៣និង៨, ប្រាជ្ញា (ដូច ពុទ្ធិ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតិរមែងចេះ, -រមែងដឹង (ចំណេះវិជ្ជា); វិ. វិន្ទតិ ជានាតីតិ>វិជ្ជា ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
វិទតិ ជានាតីតិ វិជ្ជា, វិទ ញាណេ, ណ្យោ, ទ្យស្ស ជោ, ថិយំ អា, ទ្វិត្តំ. វិជាននំ វិជ្ជា, វិទ ញាណេ, បព្វជ្ជាទិនា សិទ្ធំ. វិទតិ សុខុមំ ប្យត្តំ ជានាតីតិ វិជ្ជា, វិទ ញាណេ, វជាទិនា យោ. សទ្ទនីតិធាតុមាលាយំ ធម្មានំ សភាវំ វិទិតំ ករោតីតិ វិជ្ជា, ញាណន្តិ និព្វចនំ កតំ, អទំ ធាត្វត្ថវសេន និព្វចនំ.