វិជ្ជាធន

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

អ្នកទ្រទ្រង់នូវវិជ្ជា, អ្នកចេះចាំនូវវិជ្ជា; វិ. វិជ្ជំ ធារេតីតិ>វិជ្ជាធរោ ។