វេរ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ពៀរ, បាប (ដូច អបុញ្ញ) ។ សេចក្ដីខឹង, គំនុំ (ដូច វិរោធ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កម្មរមែងប្រព្រឹត្តទៅដោយសភាពដ៏ប្លែក (ពៀរ, បាប, សេចក្ដីចង្អៀតចង្អល់ចិត្ត (ដូច បដិឃ); វិ. វិរូបេន អរតិ គច្ឆតីតិ>វេរំ ។ -វូបសមនសំខាត គុ. ពោលគឺកិ.ចូលទៅរម្ងាប់នូវពៀរ ។ -វេគសមុស្សាហិត គុ. គឺកម្លាំងនៃពៀរឱ្យប្រឹងប្រែងព្រមហើយ ។ -មណីសិក្ខាបទ នបុំ. សិក្ខាបទគឺចេតនាជាហេតុបណ្ដេញនូវពៀរ, សិក្ខាបទគឺចេតនាជាហេតុវៀរ ។ -បដិវេរ នបុំ. ពៀរនិងពៀរតប, ពៀរតបនូវពៀរ ។ -វចន នបុំ. ពាក្យជាពៀរ ។ -សំសគ្គសំសដ្ឋ គុ. ច្របូកច្របល់ហើយដោយកិ.ច្របូកច្របល់ដោយពៀរ, ច្រឡំបល់ដោយកិ.ជាប់ជំពាក់ដោយពៀរ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កម្មរមែងប្រព្រឹត្តទៅដោយសភាពដ៏ប្លែក (ពៀរ); វិ. វិរូបេន អរតិ គច្ឆតីតិ>វេរំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បាយេន យេភុយ្យេន វីរេសុ ភវំ វេរំ, ណោ. វិរូបេន អរតិ គច្ឆតីតិ វេរំ, វិបុព្វ - អរ គតិម្ហិ, អបច្ចយោ.