សក្ការ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(បូជាវិសេស) ដែលបុគ្គលធ្វើដោយប្រពៃ (សក្ការៈ, គ្រឿងសក្ការៈ); វិ. សុដ្ឋុ ករិយតីតិ>សក្ការោ (បូជាវិសេសោ) ។ -សម្មាន ន. សក្ការៈនិងសេចក្ដីរាប់អាន ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(បូជាវិសេស) ដែលបុគ្គលធ្វើដោយប្រពៃ (សក្ករៈ, គ្រឿងស្ការៈ); វិ. សុដ្ឋុ ករិយតីតិ>សក្ករោ (បូជាវិសេសោ) ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សក្កច្ច ករណំ សក្ការោ, សំបុព្វ - ករធាតុ, ណោ. សន្តស្ស ករិតព្វន្តិ សក្ការោ, សន្តសទ្ទូបបទ - ករ ករណេ, ណោ, ការាទីសុ ចាតិ សទ្ទនីតិសុត្តេន សន្តស្ស សោ, ទីឃោ, ទ្វិត្តំ. តេ ឯវ សក្កច្ចំ អាទរវសេន ទិយ្យមានា សក្ការា.