សរ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ស្រះ ឬ បឹង (ដូច វាបី, តឡាក), ស្រៈ, សំឡេង (ដូច និទស្សន) ស្រៈមានតួអជាដើម, (ដូច សទ្ទ), ព្រួញ, សរ (ដូច កណ្ឌ), ខ្នារកាំ (ដូច តេជន) ។ -តុណ្ឌ នបុំ. ចុងនៃព្រួញ, ចំពុះនៃព្រួញ ។ -ទណ្ឌក នបុំ. ដងនៃសរ ។ -ភាណ ន. កិ.ពោលដោយសំឡេង ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ស្រៈ, ស្រះ, សំឡេង, ព្រួញ, សរ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សរន្តិ អនេនាតិ សរោ សាយកោ, សរ ហិំសាយំ, អ. សរិយតេ ខិបិយតេតិ សរោ វាណោ, សរ អក្ខេបេ, អ. សរតិ គច្ឆតីតិ សរោ វាបី, សរ គមនេ, អ. សរតិ សូយមានតំ គច្ឆតីតិ សរោ, សរ គតិយំ, អ. សរតិ ហិំសតីតិ សរោ, សរ ហិំសាយំ, អបច្ចយោ. សរន្តិ អនេនាតិ សរោ តេជនំ, សរ គមនេ, អ. សរិយតិ សទ្ទិយតិ ឧច្ចារិយតីតិ សរោ, សរ សទ្ទេ, អ. អត្តសំសដ្ឋានិ ព្យញ្ជនានិ សារេន្តិ សុយ្យមានតំ គមេន្តីតិបិ សរា, សរ គតិចិន្តាយំ, ណេ ការិតន្តោ-គធបទំ, អ. នេរុត្តិកា បន វទន្តិ សយំ រាជន្តីតិ សរា, សយ- សទ្ទូបបទ - រាជ ទិត្តិយំ, ក្វិ, សយស្ស សាទេសោតិ.