សាមញ្ញ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភាវៈនៃសមណៈ, ភាវៈនៃបុគ្គលអ្នកស្ងប់, សាមញ្ញគុណ, ធម្មតា, ទូទៅ (ដូច សាធារណ); វិ. សមណស្ស ភាវោ>សាមញ្ញំ ។ ខ្លះថា សមាន+ណ្យ = វិ. សមានំ ឯវ>សាមញ្ញំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភាវៈនៃសមណៈ, ភាវៈនៃបុគ្គលអ្នកស្ងប់, សាមញ្ញគុណ, ធម្មតា; វិ. សមណស្ស ភាវោ>សាមញ្ញំ ។ ខ្លះថា សមាន+ណ្យ វិ. សមានំ ឯវ>សាមញ្ញំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សមានមេវ សាមញ្ញំ, ណ្យោ, ន្យស្ស ញោ, ទ្វិត្តំ.