សាយំ

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

សាយត្ថវាចកនិបាត ប្រាប់អត្ថគឺពេលរសៀល, ល្ងាច ។

បទានុក្រមធម្មបទ

(កាល) ជាទីញ៉ាំងថ្ងៃឲ្យអស់ (វេលាល្ងាច, ថ្ងៃល្ងាច, ថ្ងៃរសៀល); វិ. សាយតិ ទិនំ អវសាយតិ ឯត្ថាតិ>សាយោ ។