សី
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សីសយនេ សេតិ សយតិ សេនំ សយនំ សេយ្យំ "ដេក" ភូ. ។ សេនាសនំ នបុំ. "សេនាសនៈ, ទីដេកទីអង្គុយ" វិ. សេតិ ច អាសតិ ច ឯត្ថាតិ សេនាសនំ (សូចិ) ។ សេយ្យំ នបុំ. "ទីដេក" វិ. សេតិ ឯត្ថាតិ សេយ្យំ (សី+ណ្យ សូចិ) ។ អធិសេតិ កិ. "ដេកផ្ទាល់, ដេកសង្កត់, ក្រាប, ដេកពីលើ" អា. កុក្កុដិយា សម្មា អធិយិតានិ "(ពងទ.) ដែលមេមាន់ក្រាបត្រឹមត្រូវល្អ" (សមន្ត១/២៥៣) ជាសកម្មធាតុ ។ បឋវឹ អធិសេស្សតិ នឹងដេកផ្ទាល់ដី, នឹងដេកសង្កត់ដី (លែងក្រោកវិញ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ពន្ធនេ សិណោតិ ឬ សិនោតិ "ចង, ទាក់" សុ. ។ កម្ម. សេវីយតិ សីយតិ=ពន្ធីយតិ ។ វិសយោ បុំ. "អារម្មណ៍, វិស័យ, នាទី" ចំណងចងឥន្រ្ទិយទាំង៦មានចក្ខុន្ទ្រិយជាដើម វិ. វិសេសេន សិនោតិ ពន្ធតីតិ វិសយោ វិសយតិ បវត្តតិ ឯត្ថាតិ វិសយោ វិសិនោតិ ពន្ធតិ ឥន្រ្ទិយនីតិ វាវិ សយោ (សូចិ) ។ ចំណែកខាងឥន្រ្ទិយទាំង ៦ ឈ្មោះថា វិសយី ។ សីមា ឥ. "សីមា, ព្រំប្រទល់" (សី+ម) ។ សីសោ បុំ. នបុំ. "ក្បាល, កំពូល" (សី+ស) កន្លែងបួងសក់ ឬ កន្លែងចៃដេកនៅ (សូចិ) ។ សិតាសីតា ឥ. "អាចម៍បំណាស់, គន្លងនង្គ័ល" (សី+ត សូចិ) ។ សេនា ឥ. "សេនា, កងទ័ព" (សិ+យុ) ។ សេនានី បុំ. មេទ័ព, ចមពល, ជាចម្បង ឬ អ្នកដឹកនាំកងទ័ព" (សេនា+នី+ក្វិ) ។ សេនិយោ គុ. ឬ បុំ. ដូច សេនានី (សេន+ឥយ) ។ សីរោ បុំ. "នង្គ័ល" (សិ+រ សូចិ) ។