សីល
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សីល, ប្រក្រតី (ដូច សរូប), សេចក្ដីសង្រួម (ដូច សំយម); វិ. សិនោតិ ពន្ធតិ ចិត្តមេតេនាតិ>សីលំ ។ -គន្ធ បុំ. ក្លិននៃសីល ។ -តេជ បុំ. តេជះនៃសីល ។ -ព្វតមត្ត គុ. អាការត្រឹមតែសីលនិងវត្ត ។ -ភេទ បុំ. កិ.បែកនៃសីល, កិ.ធ្លាយនៃសីល ។ -រក្ខិត គុ. អ្នករក្សានូវសីល ។ -សម្បន្ន គុ. ដល់ព្រមហើយដោយសីល, បរិបូណ៌ដោយសីល ។ សភាវ, វត្តល្អ (ដូច សុព្វត្ត) ។ -អាចារជ្ជវមទ្ទវាទិគុណសមុទយសមុទិត [សីល+អាចារ+អាជ្ជវ+មទ្ទវ+អាទិ+គុណសមុទយ+សមុទិត] គុ.អ្នកមានគុណសមុទ័យមានសីលនិងអាចារៈនិងភាវៈនៃអ្នកស្មោះត្រង់និងភាវៈនៃអ្នកទន់ភ្លន់ជាដើមឱ្យកើតឡើងហើយ, ឱ្យតាំងឡើងហើយ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សីល, ប្រក្រតី; វិ. សិនោតិ ពន្ធតិ ចិត្តមេតេនាតិ>សីលំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ចិត្តំ សិនោតិ ពន្ធតិ ឯតេនាតិ សីលំ, សិ ពន្ធនេ, លោ, ទីឃោ. ចិត្តំ សីលតិ សមាទហតិ ឯតេនាតិ សីលំ, សីល សមាធិម្ហិ, អ. សីលយតិ សម្មា ទហតិ ថបេតីតិ សីលំ, សីល ថបនេ, អ. កុសលធម្មេ សីលេន្តិ ឧបធារេន្តិ ឯតេនាតិ សីលិយតិ ឧបធារីយតិ សប្បុរិសេហិ ហទយមំសន្តរំ ឧបនេត្វា ធារីយតីតិ សីលេតិ ឧបធារេន្តិ តំសមង្គី- បុគ្គលំ អបាយេសុ ឧប្បត្តិនិវារណវសេន ភុសោ ធារេតីតិ សីលេតិ កុសលេ ធម្មេ ឧបធារេតិ បតិដ្ឋាភាវេន ភុសោ ធារេតីតិ សីលំ, សីល ឧបធារណេ, អ.