សីស
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(នបុំ., បុំ.) សីសៈ, ក្បាល (ដូច សិរ);សំណខ្មៅ, សំណភក់ (តិបុ); វិ. សិនាតិ ពន្ធតិ កេសេ មោលិករណវសេន ឯត្ដាតិ>សីសំ, សយន្តិ ឯត្ថ ឩកាយោតិ>សីសំ ។ -បរម្បវា ន. កិ.តៗគ្នានៃក្បាល ។ -មក្ខនាទិ គុ. កិច្ចមានកិ.លាបនូវក្បាលជាដើម ។ -មុណ្ឌនាទិមត្ត គុ. ហេតុត្រឹមតែកិ.រលីងនៃក្បាលជាដើម, កិ.ត្រងោលនៃក្បាលជាដើម ។ -រោគាទិភេទ បុំ. ផ្សេងដោយរោគមានរោគក្នុងក្បាលជាដើម ។ -វេឋន ឬ វេដ្ឋន នបុំ. សំពត់សម្រាប់ជួតក្បាល, ឈ្នួតនៃសីសៈ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សីសៈ, ក្បាល; វិ. សិនាតិ ពន្ធតិ កេសេ មោលិករណវសេន ឯត្ថាតិ>សីលំ, សយន្តិ ឯត្ថ ឩកាយោតិ>សីលំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
កេសេ សិនោតិ ឯត្ថាតិ សីសោ, មោលិករណវសេន សិនាតិ ពន្ធតិ កេសេ ឯត្ថាតិ វា សីសោ សីសំ សិរោ, សិ ពន្ធនេ, សោ, ឥស្សី. ឩកាទយោ សយន្តិ ឯត្ថាតិ សីសោ, សីសំ មុទ្ធា កាឡតិបុ ច, សី សយេ, អាមិថុកុសីតោ សក្ឥតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន សក៑. សយតីតិ សីសំ, សី សយេ, សោ សិនាតិ ពន្ធតីតិ សីសំ, សីយតិ ពន្ធីយតីតិ សីសំ, សិ ពន្ធនេ, មនុបូរសុណាទីហិ ឧស្សនុសិសាតិ ឥសោ.