សុ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គតិយំ សវតិ បសវតិ "ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ" ភូ. ។ បសវតិ កិ. "ប្រសព្វ, បាន, ជួប" អា. វេរំ បសវតិ "អ្នកឈ្នះគេរមែងបានពៀរ" ។ បសុតោ គុ. មានន័យ៤យ៉ាង៖ ១/ សន្សំ, កសាង =ឧបចិតោ អា. តុម្ហេហិ បុញ្ញំ បសុតំ (ប+សុ+ត) ។ ២/ ប្រសូត, កើត, សម្រាលចេញ =មាតុកុច្ឆិជាតោ អា. សក្យកុលប្បសុតោ ។ ៣/ ប្រាកដ, ល្បីល្បាញ =វិស្សុតោ អា. សុតធម្មស្ស បសុតោ ។ ៤/ ប្រកប, ប្រឹងប្រែង =យុត្តោ អា. យេ ឈានប្បសុ តោធីរា =ឈានយុត្តា (សូចិ) ។ សូតោ បុំ. "ទូត, អ្នកដែលគេប្រើឲ្យទៅ, នាយសារថី, កូនកាត់ (ឯកតោសុទ្ធិ) គឺកូនដែលមានឳពុកជាក្ស័ត្រម្ដាយជាព្រាហ្មណ៍ (សុ=គតិយំ+ត) (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ហឹសាយំ សុនាតិ ឬ សុណាតិ "បៀតបៀន, ប្រហារ" កី. ។ សរោ បុំ. "សរ, ព្រួញ, ខ្នារកាំ" សម្លាប់សេនាទាហានដទៃ វិ. សុណាតិ បរសេនាយោ ហឹសតីតិ សរោ (សុ+ណរាគម សូចិ) ។ ផរសុ បុំ. "ពូថៅ" =កុឋារី វិ. បរំ សុនន្តិ ឯតេនាតិ ផរសុ (បរ+សុ)-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អភិសវេ សុណោតិ សុណាតិ "បៀតបៀន, ចង, ចាំទុក, ជាប់ត, ល្អិត, សុខុម" សុ. ។ សុរា ឥ. "សុរា, ស្រា" (សុ+រ) ។ អភិសវោ នាម បីឡនំ ពន្ធនំ សន្ធានំ សណ្ហនំ-ស. ។ សុត្តំ នបុំ. "ព្រះសូត្រ" ចងក្រង ឬ បង្កើតនូវអត្ថ វិ. អត្ថេ អភិសវេតិ ជនេតីតិ សុត្តំ (សុ+ត សូចិ) ។ សុត្តំ នបុំ. "អំបោះ, សូត្រ" ។ សុត្តវេឋនំ នបុំ. "ខ្នារ" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សវនេ (សន្ទនេ) សវតិ "ហូរទៅ" ភូ. ។ អា. នទីសវតី "ទឹកស្ទឹងហូរទៅ" (សូចិ) ។ អាសវោ បុំ. មានន័យ៣យ៉ាង៖ ១/ ទឹកស្រវឹង, (គ្រឿងត្រាំ) ។ ២/ ឧត្បាត, ចង្រៃ, ឧបទ្រព ។ ៣/ កិលេសដ៏លាមកមានកាមជាដើម ។ អវស្សុតោ គុ. "ទទឹក, សើម, ទទឹកជោគជាំ" =តិន្តោ ។ អា. អវស្សុតោ អវស្សុតាយ (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
បាកេ បគ្បរណេ វា សវតិ "ចំអិន ឬ បង្ហូរ (រសឆ្ងាញ់)" ភូ. ។ សូទោ បុំ. "អ្នកគ្រូ, អ្នកចំអិនអាហារ" អ្នកចំអិនសម្លបាយម្ហូប ឬ អ្នកបង្ហូរចេញនូវចម្ងាញ់; វិ. សវតិ សូបោទនព្យញ្ជនានិ បចតីតិ សូទោ សវតិ រសំ បគ្បរាបេតីតិ សូទោ (សុ+ទ សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សវនេ សុណាតិ សុណោតិ សុណំ សុណន្តោ សុណិត្វា សុត្វា សវនំ កម្ម. សុយ្យតិ "ស្ដាប់, ឮ, ត្រងត្រាប់" សុ. ។ សុតិ ឥ. "វេទ, សំឡេង, ត្រចៀក" ។ សុតិហីនោ បុំ. "មនុស្សថ្លង់" (សូចិ) ។ បដិស្សុណិ កិ. "ទទួលស្ដាប់, ទទួលពាក្យ, រ៉ាប់រង, ធានា" រូបដទៃ បដិស្សុណិត្វា បដិស្សវោ ។ បច្ចស្សោសិ ដូច បដិស្សុណិ (បដិ+សុ+ណា) ។ អស្សោសិ កិ. "បានស្ដាប់ ឬ ឮហើយ" (អដើមធាតុ+សុ+ឦ) ។ សុស្សូសតិ "ចង់ស្ដាប់ (សុ.សុ+ស+តិអព្ភាសៈ) ។ សុស្សូសោ គុ. ឬ ន. ស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់, ចង់ស្ដាប់, ស្ដាប់បង្គាប់" ។ សុស្សូសោ ភរិយា "ប្រពន្ធស្ដាប់បង្គាប់" ។ សាវក បុំ. "សាវ័ក, សិស្ស" វិ. គរូនំ ឱវាទំ សុណាតីតិ សាវកោ (សុ+ណ្វុ) ។ សុវោ បុំ. "សេក" ស្ដាប់ភាសាមនុស្សបាន ឬ មានចិត្តល្អ វិ. មនុស្សសទ្ទម្យិ សុណាតីតិ សុវោ (សុ+អ) ។ ម្យ៉ាងទៀត សុន្ទរំ ឆេកំ វំ ចិត្តំ យស្ស សោ សុវោ (វការោ ចិត្តវាចកោ) ។ សោត គុ. ឬ ន. មានន័យ៧យ៉ាង៖ ១/ សោតំ នបុំ. "ត្រចៀក" បាលីថា សោតាយតនំ សោតធាតុ សោតិន្រ្ទិយំ ។ ២/ សោតវិញ្ញាណ បាលីថា សោតេន សទ្ទំ សុត្វា ។ ៣/ ទិព្វសោតញ្ញាណ បាលីថា ទិព្វាយ សោតធាតុយា ។ ៤/ កិលេស បាលីថា យានិ ឯតានិ សោតានិ មយា កិត្តិតានិ ។ ល ។ សេយ្យថីទំ ទិដ្ឋិសោតោ កិលេសសោតោ ទុច្ចរិតសោតោ អវិជ្ជាសោតោ ។ ៥/ ក្រសែទឹក, កំឡាំងទឹក បាលីថា អទ្ទសា ខោ ភគវា មហន្តំ ទារុក្ខន្ធំ គង្គាយ នទិយា សោតេន វុយ្ហមានំ (សោតោ=បយោវេគោ) ។ ៦/ អរិយមគ្គ បាលីថា អរិយសោតំ អាវុសោ អដ្ឋង្គិកស្ស មគ្គស្ស អធិវចនំ យទិទំ សោតោ ។ ៧/ ចិត្តសន្តតិ "តំណចិត្ត" បាលីថា បុរិសស្ស ច វិញ្ញាណសោតំ បជនាតិ ឧកយតោ អព្ភោច្ឆិន្នំ ឥធ លោកេ បតិដ្ឋិតញ្ច បរលោកេ បតិដ្ឋិតញ្ច (សូចិ) ។ សា អាការន្ត បុំ. "ឆ្កែ" ស្ដាប់ពាក្យម្ចាស់ ឬ បោលទៅ វិ. សាមិកស្ស វចនំ សទ្ទំ វា សុណាតីតិ សា ។<សុ =សវនេ ឬ សុន៑=គតិយំ ចុះ អាបច្ច័យ មេសូត្រថា សុតោ អា "ចុះ អាបច្ច័យ អំពីមុខ សុធាតុ" ។ ដើមជាគ្រឿងនាំឲ្យកើតសតិប្រាជ្ញា ទើបខ្ញុំដកស្រង់សព្ទថា "សា" នេះចាកសូចិ មកតម្រៀបទុកក្នុងទីនេះក្រៅប្រធាន ។ សា មានន័យ៩យ៉ាង៖ ១/ សា =សមត្ថេ "អាច, មានសមត្ថភាព" ដូចពាក្យថា សាមោ វិ. សាតិ យុត្តាយុត្តំ ហិតញ្ច ជានិតុំ សមត្ថេតីតិ សាមោ ។ ២/ សា =តនុករណេ "ធ្វើឲ្យឆ្មារ, ឲ្យល្អិត, ឲ្យស្ដើង, សម្រួច" ដូចពាក្យថា សាណំ នបុំ. "សំពត់ធ្មៃ" សណ្ហំ គុ. "ល្អិត, ឆ្មារ" ។ ៣/ សា =បាកេ "ចំអិន, ស្ងោរ" ដូចពាក្យថា សាកោ បុំ. "អន្លក់, បន្ថែ" ។ ៤/ សា បុំ. "ឆ្កែ" ដូចបាលីថា ភគវតោ សាជាតិបិ សុត្វា សត្តា អមតរសភាគិនោ ភវន្តិ "សត្វទ. សូម្បីមានជាតិជាឆ្កែស្ដាប់ (ធម៌) ព្រះមានព្រះភាគ គង់តែមានចំណែកអមតរសដែរ (សូចិ) ។ ហើយនិងពាក្យថា សាបាកោ បុំ. "អ្នកចំអិនសាច់ឆ្កែ" វិ. សានំ សុនខានំ ឥទំ មំសន្តិ អត្ថំ គហេត្វា សំបចតីតិ សាបាកោ ។ អដ្ឋកថាប្រាប់ថា សាបាកចណ្ឌាលោ ។ ៥/ សា ឥ. តសព្វនាម បាលីថា សា មទ្ទី នាគមារុហិ នាតិពន្ធំ វ កុញ្ជរំ ។ ៦/ សា គុ. "ជារបស់ខ្លួន" ផ្លាស់ចាកអត្ត ឬ សក បាលីថា សា ទារា ជន្តូនំ បិយា "ប្រពន្ធទ. ជារបស់ខ្លួនជាទីស្រឡាញ់នៃសត្វទ." = សកា ទារា សត្តានំ បិយា ។ ៧/ សា បុំ. "គ្រូ, អាចារ្យ" ដូចពាក្យថាសិស្សោ វិ. សាហិ អាចរិយេហិ សាសិតព្វោតិ សិស្សោ (សា+សាស៑+អ) ។ ហើយនិងពាក្យថា សាលោ "ដើមឈើ, ដើមរាំងភ្នំ" វិ. សាហិ ភេសជ្ជាចរិយេហិ នានារោគស្ស តិកិច្ឆនត្ថាយ លាយតេ គយ្ហតេតិ សាលោ (សូចិ) ។ ៨/ សា ឥ. "សិរី, សម្បត្តិ " ដូចពាក្យថា សាមោ គុ. "ពណ៌ខ្មៅ, ខៀវ" វិ. សា សិរី មេតិ សង្គច្ឆតិ ឯតេនាតិ សាមោ (សូចិ) ។ ៩/ សា ឥ. "ប្រពន្ធ, ភរិយា" ដូចពាក្យថា សាភាតា បុំ. "បង ឬ ប្អូនប្រុសនៃប្រពន្ធ គឺបងថ្លៃប្អូនថ្លៃ" វិ. សាយ ភរិយាយ ភាតា សាកាតា (សូចិ) ។ សព្ទដែលប្រែថា "ឆ្កែ" គឺ សារមេយ្យោ សុនខោ សោណោ សុណោ កុក្កុរោ ស្វានោ សុវានោ សាឡូរោ សូនោ សានោ សា សុនី មិគឌំសកោ ទាំងនេះជា បុំ. ឯឥ. គឺ សុនខី កុក្កុរី សី-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អតិសយត្ថវាចកនិបាត ប្រាប់អត្ថគឺក្រៃលែងប្រែថាល្អ, ក្រៃពេក, ក្រៃលែង, វិសេស, ពលវំ, សុដ្ឋុ, អតីវ, កិមុត, អតិ ក៏ជាអតិសយត្ថវាចកដែរ ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គតិយំ សវតិ បសវតិ "ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ" ភូ. ។ បសវតិ កិ. "ប្រសព្វ, បាន, ជួប" អា. វេរំ បសវតិ "អ្នកឈ្នះគេរមែងបានពៀរ" ។ បសុតោ គុ. មានន័យ៤យ៉ាង៖ ១/ សន្សំ, កសាង =ឧបចិតោ អា. តុម្ហេហិ បុញ្ញំ បសុតំ (ប+សុ+ត) ។ ២/ ប្រសូត, កើត, សម្រាលចេញ =មាតុកុច្ឆិជាតោ អា. សក្យកុលប្បសុតោ ។ ៣/ ប្រាកដ, ល្បីល្បាញ =វិស្សុតោ អា. សុតធម្មស្ស បសុតោ ។ ៤/ ប្រកប, ប្រឹងប្រែង =យុត្តោ អា. យេ ឈានប្បសុ តោធីរា =ឈានយុត្តា (សូចិ) ។ សូតោ បុំ. "ទូត, អ្នកដែលគេប្រើឲ្យទៅ, នាយសារថី, កូនកាត់ (ឯកតោសុទ្ធិ) គឺកូនដែលមានឳពុកជាក្ស័ត្រម្ដាយជាព្រាហ្មណ៍ (សុ=គតិយំ+ត) (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ហឹសាយំ សុនាតិ ឬ សុណាតិ "បៀតបៀន, ប្រហារ" កី. ។ សរោ បុំ. "សរ, ព្រួញ, ខ្នារកាំ" សម្លាប់សេនាទាហានដទៃ វិ. សុណាតិ បរសេនាយោ ហឹសតីតិ សរោ (សុ+ណរាគម សូចិ) ។ ផរសុ បុំ. "ពូថៅ" =កុឋារី វិ. បរំ សុនន្តិ ឯតេនាតិ ផរសុ (បរ+សុ)-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អភិសវេ សុណោតិ សុណាតិ "បៀតបៀន, ចង, ចាំទុក, ជាប់ត, ល្អិត, សុខុម" សុ. ។ សុរា ឥ. "សុរា, ស្រា" (សុ+រ) ។ អភិសវោ នាម បីឡនំ ពន្ធនំ សន្ធានំ សណ្ហនំ-ស. ។ សុត្តំ នបុំ. "ព្រះសូត្រ" ចងក្រង ឬ បង្កើតនូវអត្ថ វិ. អត្ថេ អភិសវេតិ ជនេតីតិ សុត្តំ (សុ+ត សូចិ) ។ សុត្តំ នបុំ. "អំបោះ, សូត្រ" ។ សុត្តវេឋនំ នបុំ. "ខ្នារ" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សវនេ (សន្ទនេ) សវតិ "ហូរទៅ" ភូ. ។ អា. នទីសវតី "ទឹកស្ទឹងហូរទៅ" (សូចិ) ។ អាសវោ បុំ. មានន័យ៣យ៉ាង៖ ១/ ទឹកស្រវឹង, (គ្រឿងត្រាំ) ។ ២/ ឧត្បាត, ចង្រៃ, ឧបទ្រព ។ ៣/ កិលេសដ៏លាមកមានកាមជាដើម ។ អវស្សុតោ គុ. "ទទឹក, សើម, ទទឹកជោគជាំ" =តិន្តោ ។ អា. អវស្សុតោ អវស្សុតាយ (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
បាកេ បគ្បរណេ វា សវតិ "ចំអិន ឬ បង្ហូរ (រសឆ្ងាញ់)" ភូ. ។ សូទោ បុំ. "អ្នកគ្រូ, អ្នកចំអិនអាហារ" អ្នកចំអិនសម្លបាយម្ហូប ឬ អ្នកបង្ហូរចេញនូវចម្ងាញ់; វិ. សវតិ សូបោទនព្យញ្ជនានិ បចតីតិ សូទោ សវតិ រសំ បគ្បរាបេតីតិ សូទោ (សុ+ទ សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សវនេ សុណាតិ សុណោតិ សុណំ សុណន្តោ សុណិត្វា សុត្វា សវនំ កម្ម. សុយ្យតិ "ស្ដាប់, ឮ, ត្រងត្រាប់" សុ. ។ សុតិ ឥ. "វេទ, សំឡេង, ត្រចៀក" ។ សុតិហីនោ បុំ. "មនុស្សថ្លង់" (សូចិ) ។ បដិស្សុណិ កិ. "ទទួលស្ដាប់, ទទួលពាក្យ, រ៉ាប់រង, ធានា" រូបដទៃ បដិស្សុណិត្វា បដិស្សវោ ។ បច្ចស្សោសិ ដូច បដិស្សុណិ (បដិ+សុ+ណា) ។ អស្សោសិ កិ. "បានស្ដាប់ ឬ ឮហើយ" (អដើមធាតុ+សុ+ឦ) ។ សុស្សូសតិ "ចង់ស្ដាប់ (សុ.សុ+ស+តិអព្ភាសៈ) ។ សុស្សូសោ គុ. ឬ ន. ស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់, ចង់ស្ដាប់, ស្ដាប់បង្គាប់" ។ សុស្សូសោ ភរិយា "ប្រពន្ធស្ដាប់បង្គាប់" ។ សាវក បុំ. "សាវ័ក, សិស្ស" វិ. គរូនំ ឱវាទំ សុណាតីតិ សាវកោ (សុ+ណ្វុ) ។ សុវោ បុំ. "សេក" ស្ដាប់ភាសាមនុស្សបាន ឬ មានចិត្តល្អ វិ. មនុស្សសទ្ទម្យិ សុណាតីតិ សុវោ (សុ+អ) ។ ម្យ៉ាងទៀត សុន្ទរំ ឆេកំ វំ ចិត្តំ យស្ស សោ សុវោ (វការោ ចិត្តវាចកោ) ។ សោត គុ. ឬ ន. មានន័យ៧យ៉ាង៖ ១/ សោតំ នបុំ. "ត្រចៀក" បាលីថា សោតាយតនំ សោតធាតុ សោតិន្រ្ទិយំ ។ ២/ សោតវិញ្ញាណ បាលីថា សោតេន សទ្ទំ សុត្វា ។ ៣/ ទិព្វសោតញ្ញាណ បាលីថា ទិព្វាយ សោតធាតុយា ។ ៤/ កិលេស បាលីថា យានិ ឯតានិ សោតានិ មយា កិត្តិតានិ ។ ល ។ សេយ្យថីទំ ទិដ្ឋិសោតោ កិលេសសោតោ ទុច្ចរិតសោតោ អវិជ្ជាសោតោ ។ ៥/ ក្រសែទឹក, កំឡាំងទឹក បាលីថា អទ្ទសា ខោ ភគវា មហន្តំ ទារុក្ខន្ធំ គង្គាយ នទិយា សោតេន វុយ្ហមានំ (សោតោ=បយោវេគោ) ។ ៦/ អរិយមគ្គ បាលីថា អរិយសោតំ អាវុសោ អដ្ឋង្គិកស្ស មគ្គស្ស អធិវចនំ យទិទំ សោតោ ។ ៧/ ចិត្តសន្តតិ "តំណចិត្ត" បាលីថា បុរិសស្ស ច វិញ្ញាណសោតំ បជនាតិ ឧកយតោ អព្ភោច្ឆិន្នំ ឥធ លោកេ បតិដ្ឋិតញ្ច បរលោកេ បតិដ្ឋិតញ្ច (សូចិ) ។ សា អាការន្ត បុំ. "ឆ្កែ" ស្ដាប់ពាក្យម្ចាស់ ឬ បោលទៅ វិ. សាមិកស្ស វចនំ សទ្ទំ វា សុណាតីតិ សា ។<សុ =សវនេ ឬ សុន៑=គតិយំ ចុះ អាបច្ច័យ មេសូត្រថា សុតោ អា "ចុះ អាបច្ច័យ អំពីមុខ សុធាតុ" ។ ដើមជាគ្រឿងនាំឲ្យកើតសតិប្រាជ្ញា ទើបខ្ញុំដកស្រង់សព្ទថា "សា" នេះចាកសូចិ មកតម្រៀបទុកក្នុងទីនេះក្រៅប្រធាន ។ សា មានន័យ៩យ៉ាង៖ ១/ សា =សមត្ថេ "អាច, មានសមត្ថភាព" ដូចពាក្យថា សាមោ វិ. សាតិ យុត្តាយុត្តំ ហិតញ្ច ជានិតុំ សមត្ថេតីតិ សាមោ ។ ២/ សា =តនុករណេ "ធ្វើឲ្យឆ្មារ, ឲ្យល្អិត, ឲ្យស្ដើង, សម្រួច" ដូចពាក្យថា សាណំ នបុំ. "សំពត់ធ្មៃ" សណ្ហំ គុ. "ល្អិត, ឆ្មារ" ។ ៣/ សា =បាកេ "ចំអិន, ស្ងោរ" ដូចពាក្យថា សាកោ បុំ. "អន្លក់, បន្ថែ" ។ ៤/ សា បុំ. "ឆ្កែ" ដូចបាលីថា ភគវតោ សាជាតិបិ សុត្វា សត្តា អមតរសភាគិនោ ភវន្តិ "សត្វទ. សូម្បីមានជាតិជាឆ្កែស្ដាប់ (ធម៌) ព្រះមានព្រះភាគ គង់តែមានចំណែកអមតរសដែរ (សូចិ) ។ ហើយនិងពាក្យថា សាបាកោ បុំ. "អ្នកចំអិនសាច់ឆ្កែ" វិ. សានំ សុនខានំ ឥទំ មំសន្តិ អត្ថំ គហេត្វា សំបចតីតិ សាបាកោ ។ អដ្ឋកថាប្រាប់ថា សាបាកចណ្ឌាលោ ។ ៥/ សា ឥ. តសព្វនាម បាលីថា សា មទ្ទី នាគមារុហិ នាតិពន្ធំ វ កុញ្ជរំ ។ ៦/ សា គុ. "ជារបស់ខ្លួន" ផ្លាស់ចាកអត្ត ឬ សក បាលីថា សា ទារា ជន្តូនំ បិយា "ប្រពន្ធទ. ជារបស់ខ្លួនជាទីស្រឡាញ់នៃសត្វទ." = សកា ទារា សត្តានំ បិយា ។ ៧/ សា បុំ. "គ្រូ, អាចារ្យ" ដូចពាក្យថាសិស្សោ វិ. សាហិ អាចរិយេហិ សាសិតព្វោតិ សិស្សោ (សា+សាស៑+អ) ។ ហើយនិងពាក្យថា សាលោ "ដើមឈើ, ដើមរាំងភ្នំ" វិ. សាហិ ភេសជ្ជាចរិយេហិ នានារោគស្ស តិកិច្ឆនត្ថាយ លាយតេ គយ្ហតេតិ សាលោ (សូចិ) ។ ៨/ សា ឥ. "សិរី, សម្បត្តិ " ដូចពាក្យថា សាមោ គុ. "ពណ៌ខ្មៅ, ខៀវ" វិ. សា សិរី មេតិ សង្គច្ឆតិ ឯតេនាតិ សាមោ (សូចិ) ។ ៩/ សា ឥ. "ប្រពន្ធ, ភរិយា" ដូចពាក្យថា សាភាតា បុំ. "បង ឬ ប្អូនប្រុសនៃប្រពន្ធ គឺបងថ្លៃប្អូនថ្លៃ" វិ. សាយ ភរិយាយ ភាតា សាកាតា (សូចិ) ។ សព្ទដែលប្រែថា "ឆ្កែ" គឺ សារមេយ្យោ សុនខោ សោណោ សុណោ កុក្កុរោ ស្វានោ សុវានោ សាឡូរោ សូនោ សានោ សា សុនី មិគឌំសកោ ទាំងនេះជា បុំ. ឯឥ. គឺ សុនខី កុក្កុរី សី-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គតិយំ សវតិ បសវតិ "ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ" ភូ. ។ បសវតិ កិ. "ប្រសព្វ, បាន, ជួប" អា. វេរំ បសវតិ "អ្នកឈ្នះគេរមែងបានពៀរ" ។ បសុតោ គុ. មានន័យ៤យ៉ាង៖ ១/ សន្សំ, កសាង =ឧបចិតោ អា. តុម្ហេហិ បុញ្ញំ បសុតំ (ប+សុ+ត) ។ ២/ ប្រសូត, កើត, សម្រាលចេញ =មាតុកុច្ឆិជាតោ អា. សក្យកុលប្បសុតោ ។ ៣/ ប្រាកដ, ល្បីល្បាញ =វិស្សុតោ អា. សុតធម្មស្ស បសុតោ ។ ៤/ ប្រកប, ប្រឹងប្រែង =យុត្តោ អា. យេ ឈានប្បសុ តោធីរា =ឈានយុត្តា (សូចិ) ។ សូតោ បុំ. "ទូត, អ្នកដែលគេប្រើឲ្យទៅ, នាយសារថី, កូនកាត់ (ឯកតោសុទ្ធិ) គឺកូនដែលមានឳពុកជាក្ស័ត្រម្ដាយជាព្រាហ្មណ៍ (សុ=គតិយំ+ត) (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ហឹសាយំ សុនាតិ ឬ សុណាតិ "បៀតបៀន, ប្រហារ" កី. ។ សរោ បុំ. "សរ, ព្រួញ, ខ្នារកាំ" សម្លាប់សេនាទាហានដទៃ វិ. សុណាតិ បរសេនាយោ ហឹសតីតិ សរោ (សុ+ណរាគម សូចិ) ។ ផរសុ បុំ. "ពូថៅ" =កុឋារី វិ. បរំ សុនន្តិ ឯតេនាតិ ផរសុ (បរ+សុ)-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អភិសវេ សុណោតិ សុណាតិ "បៀតបៀន, ចង, ចាំទុក, ជាប់ត, ល្អិត, សុខុម" សុ. ។ សុរា ឥ. "សុរា, ស្រា" (សុ+រ) ។ អភិសវោ នាម បីឡនំ ពន្ធនំ សន្ធានំ សណ្ហនំ-ស. ។ សុត្តំ នបុំ. "ព្រះសូត្រ" ចងក្រង ឬ បង្កើតនូវអត្ថ វិ. អត្ថេ អភិសវេតិ ជនេតីតិ សុត្តំ (សុ+ត សូចិ) ។ សុត្តំ នបុំ. "អំបោះ, សូត្រ" ។ សុត្តវេឋនំ នបុំ. "ខ្នារ" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សវនេ (សន្ទនេ) សវតិ "ហូរទៅ" ភូ. ។ អា. នទីសវតី "ទឹកស្ទឹងហូរទៅ" (សូចិ) ។ អាសវោ បុំ. មានន័យ៣យ៉ាង៖ ១/ ទឹកស្រវឹង, (គ្រឿងត្រាំ) ។ ២/ ឧត្បាត, ចង្រៃ, ឧបទ្រព ។ ៣/ កិលេសដ៏លាមកមានកាមជាដើម ។ អវស្សុតោ គុ. "ទទឹក, សើម, ទទឹកជោគជាំ" =តិន្តោ ។ អា. អវស្សុតោ អវស្សុតាយ (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
បាកេ បគ្បរណេ វា សវតិ "ចំអិន ឬ បង្ហូរ (រសឆ្ងាញ់)" ភូ. ។ សូទោ បុំ. "អ្នកគ្រូ, អ្នកចំអិនអាហារ" អ្នកចំអិនសម្លបាយម្ហូប ឬ អ្នកបង្ហូរចេញនូវចម្ងាញ់; វិ. សវតិ សូបោទនព្យញ្ជនានិ បចតីតិ សូទោ សវតិ រសំ បគ្បរាបេតីតិ សូទោ (សុ+ទ សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គតិយំ សវតិ បសវតិ "ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ" ភូ. ។ បសវតិ កិ. "ប្រសព្វ, បាន, ជួប" អា. វេរំ បសវតិ "អ្នកឈ្នះគេរមែងបានពៀរ" ។ បសុតោ គុ. មានន័យ៤យ៉ាង៖ ១/ សន្សំ, កសាង =ឧបចិតោ អា. តុម្ហេហិ បុញ្ញំ បសុតំ (ប+សុ+ត) ។ ២/ ប្រសូត, កើត, សម្រាលចេញ =មាតុកុច្ឆិជាតោ អា. សក្យកុលប្បសុតោ ។ ៣/ ប្រាកដ, ល្បីល្បាញ =វិស្សុតោ អា. សុតធម្មស្ស បសុតោ ។ ៤/ ប្រកប, ប្រឹងប្រែង =យុត្តោ អា. យេ ឈានប្បសុ តោធីរា =ឈានយុត្តា (សូចិ) ។ សូតោ បុំ. "ទូត, អ្នកដែលគេប្រើឲ្យទៅ, នាយសារថី, កូនកាត់ (ឯកតោសុទ្ធិ) គឺកូនដែលមានឳពុកជាក្ស័ត្រម្ដាយជាព្រាហ្មណ៍ (សុ=គតិយំ+ត) (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ហឹសាយំ សុនាតិ ឬ សុណាតិ "បៀតបៀន, ប្រហារ" កី. ។ សរោ បុំ. "សរ, ព្រួញ, ខ្នារកាំ" សម្លាប់សេនាទាហានដទៃ វិ. សុណាតិ បរសេនាយោ ហឹសតីតិ សរោ (សុ+ណរាគម សូចិ) ។ ផរសុ បុំ. "ពូថៅ" =កុឋារី វិ. បរំ សុនន្តិ ឯតេនាតិ ផរសុ (បរ+សុ)-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អភិសវេ សុណោតិ សុណាតិ "បៀតបៀន, ចង, ចាំទុក, ជាប់ត, ល្អិត, សុខុម" សុ. ។ សុរា ឥ. "សុរា, ស្រា" (សុ+រ) ។ អភិសវោ នាម បីឡនំ ពន្ធនំ សន្ធានំ សណ្ហនំ-ស. ។ សុត្តំ នបុំ. "ព្រះសូត្រ" ចងក្រង ឬ បង្កើតនូវអត្ថ វិ. អត្ថេ អភិសវេតិ ជនេតីតិ សុត្តំ (សុ+ត សូចិ) ។ សុត្តំ នបុំ. "អំបោះ, សូត្រ" ។ សុត្តវេឋនំ នបុំ. "ខ្នារ" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សវនេ (សន្ទនេ) សវតិ "ហូរទៅ" ភូ. ។ អា. នទីសវតី "ទឹកស្ទឹងហូរទៅ" (សូចិ) ។ អាសវោ បុំ. មានន័យ៣យ៉ាង៖ ១/ ទឹកស្រវឹង, (គ្រឿងត្រាំ) ។ ២/ ឧត្បាត, ចង្រៃ, ឧបទ្រព ។ ៣/ កិលេសដ៏លាមកមានកាមជាដើម ។ អវស្សុតោ គុ. "ទទឹក, សើម, ទទឹកជោគជាំ" =តិន្តោ ។ អា. អវស្សុតោ អវស្សុតាយ (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គតិយំ សវតិ បសវតិ "ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ" ភូ. ។ បសវតិ កិ. "ប្រសព្វ, បាន, ជួប" អា. វេរំ បសវតិ "អ្នកឈ្នះគេរមែងបានពៀរ" ។ បសុតោ គុ. មានន័យ៤យ៉ាង៖ ១/ សន្សំ, កសាង =ឧបចិតោ អា. តុម្ហេហិ បុញ្ញំ បសុតំ (ប+សុ+ត) ។ ២/ ប្រសូត, កើត, សម្រាលចេញ =មាតុកុច្ឆិជាតោ អា. សក្យកុលប្បសុតោ ។ ៣/ ប្រាកដ, ល្បីល្បាញ =វិស្សុតោ អា. សុតធម្មស្ស បសុតោ ។ ៤/ ប្រកប, ប្រឹងប្រែង =យុត្តោ អា. យេ ឈានប្បសុ តោធីរា =ឈានយុត្តា (សូចិ) ។ សូតោ បុំ. "ទូត, អ្នកដែលគេប្រើឲ្យទៅ, នាយសារថី, កូនកាត់ (ឯកតោសុទ្ធិ) គឺកូនដែលមានឳពុកជាក្ស័ត្រម្ដាយជាព្រាហ្មណ៍ (សុ=គតិយំ+ត) (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ហឹសាយំ សុនាតិ ឬ សុណាតិ "បៀតបៀន, ប្រហារ" កី. ។ សរោ បុំ. "សរ, ព្រួញ, ខ្នារកាំ" សម្លាប់សេនាទាហានដទៃ វិ. សុណាតិ បរសេនាយោ ហឹសតីតិ សរោ (សុ+ណរាគម សូចិ) ។ ផរសុ បុំ. "ពូថៅ" =កុឋារី វិ. បរំ សុនន្តិ ឯតេនាតិ ផរសុ (បរ+សុ)-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អភិសវេ សុណោតិ សុណាតិ "បៀតបៀន, ចង, ចាំទុក, ជាប់ត, ល្អិត, សុខុម" សុ. ។ សុរា ឥ. "សុរា, ស្រា" (សុ+រ) ។ អភិសវោ នាម បីឡនំ ពន្ធនំ សន្ធានំ សណ្ហនំ-ស. ។ សុត្តំ នបុំ. "ព្រះសូត្រ" ចងក្រង ឬ បង្កើតនូវអត្ថ វិ. អត្ថេ អភិសវេតិ ជនេតីតិ សុត្តំ (សុ+ត សូចិ) ។ សុត្តំ នបុំ. "អំបោះ, សូត្រ" ។ សុត្តវេឋនំ នបុំ. "ខ្នារ" ។