សុច៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សោកេ សោចតិ សោចនំ សោកោ សោចំ "សោក, ស្ងួត, ហែងហួត, ហៀវ" ភូ. ។ សុក្កោ បុំ. "សុក្កប័ក្ខ, ផ្នែកខាងខ្នើត, បុណ្យ, កុសល, ទឹកសម្ភវៈនៃបុរសស្រី្ត; គុ. "ស, ស្អាត, បរិសុទ្ធ" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
បេសុញ្ញសោធនប្បកាសនេសុ សូបេតិ សូចយតិ សូចកោ "ចាក់ដោត, ចុកចាប់, ស៊កសៀត, ចុកសៀត, សោក, ប្រកាស, ប្រាប់, ថ្លែង" ចុ. ។ វិសូចិកា ឥ. "រោគចុកសៀត, ជម្ងឺចាក់ដោត =អហិវាតរោគោចុះក្អួត ។ សុចិ ឥ. "សេចក្ដីស្អាត, សេចក្ដីបរិសុទ្ធិ, ស, ផូរផង់" ។ សូចិ ឥ. "ម្ជុល" ។ សូចិមុខោ បុំ. "មូស, សុច" ។ សូចិវិជ្ឈនំ នបុំ. "ដែកខៃ, ដែកខួង" ។ សុត្តំ នបុំ. "ព្រះសូត្រ" ប្រកាសនូវអត្ថន័យ (សុច៑+ត សូចិ) ។