សូប
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(បុំ., នបុំ.) ឈ្មោះសូបៈព្រោះជារបស់គឺគេគប្បីផឹកដើម្បីប្រយោជន៍ដល់សេចក្ដីសុខ, សម្លទឹក ឬ ម្ហូបទឹក (ដូច ព្យញ្ជន), នំសណ្ដែក (ដូច កុម្មាស); វិ. សុខត្ថាយបាតព្វតោ>សូបោ, សវតិរុចឹជនេតីតិ>សូបោ ។ -ព្យញ្ជន នបុំ. សម្លទឹកនិងសម្លគោក (សម្លណាគោកៗ ឬ ក្រៀមគ្មានទឹកហៅថាព្យញ្ជនៈទាំងអស់) ។ -វិកតិ ឥ. កិ.ធ្វើឱ្យប្លែកនៃសម្ល, សម្លដែលបុគ្គលធ្វើឱ្យប្លែក, សម្លមួយបែប ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ឈ្មោះសូបៈព្រោះជារបស់គឺគេគប្បីផឹកដើម្បីប្រយោជន៍ដល់សេចក្តីសុខ (សម្លទឹក ឬម្ហូបទឹក); វិ. សុខត្ថាយ បាតព្វតោ>សូបោ, សវតិ រុចឹ ជនេតីតិ>សូបោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សុខត្ថាយ បាតព្វតោ សូបោ, សុបុព្វ - បា បានេ, អ, ឧស្សូ. សវតិ រុចិំ ជនេតីតិ សូបោ ព្យញ្ជនវិសេសោ, សុ បសវេ, បោ, ទីឃោ, មោគ្គល្លានេ បន សូ បសវេ, បក៑.