សោត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អវយវៈជាគ្រឿងស្ដាប់ (ត្រចៀក (ដូច កណ្ណ), ក្រសែ, ខ្សែ, ខ្សែទឹក (ដូច បយោវេគ); វិ. សុណាតិ ឯតេនាតិ>សោតំ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អវយវៈជាគ្រឿងស្ដាប់ (ត្រចៀក, ក្រសៃ, ខ្សែរ); វិ. សុណាតិ ឯតេនាតិ>សោតំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
និព្វានំ អារម្មណករណវសេន សវតិ គច្ឆតីតិ សោតោ, សុ សវនេ, តោ, ក្វចាទិនា ឧស្សោ. សវតិ សន្ទតីតិ សោតោ ជលប្បវាហោ សោតំ, សុ សន្ទនេ, តោ. សុណាតិ ឯតេនាតិ វិញ្ញាណាធិដ្ឋិតំ ហុត្វា សុណាតីតិ វា សោតំ, សុ សវនេ, តោ. សុណាតីតិ សោតំ សោត្រំ, សុ សវនេ, តត្រណ្បច្ចយា. កិលេសេ សវតិ ហិំសតីតិ សោតោ, សុ ហិំសាយំ, តោ. កិលេសេ សោសាបេតីតិ សោតោ, សុស សោសនេ, តោ, ឧស្សោ, សលោបោ. កិលេសេ សជតិ វិស្សជ្ជេតីតិ សោតោ, សជ វិស្សជ្ជនេ, តោ, អស្សោ, ជលោបោ. កិលេសេ សរតិ ហិំសតីតិ សោតោ, សរ ហិំសាយំ, តោ, អស្សោ, រលោបោ. កិលេសេ វិជិនិត្វា សោភតីតិ សោតោ, សុភ សោភនេ, តោ, ឧស្សោ, ភលោបោ. សោភតីតិ សោតោ, សុភ សោភណេ, ណោ, ឧស្សោ, ភស្ស តោ. សុណាតីតិ សោតា, សុ សវនេ, តុ.