សំសារ

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

លោកជាទៅអន្ទោលទៅនៃសត្វ (សង្សារ); វិ. សំសរន្តិ ឯត្ថាតិ>សំសារោ ។ -វដ្ដ ន. វដ្ដៈគឺសង្សារ ។

លោកជាទីអន្ទោលទៅនៃសត្វ (សង្សារ); វិ. សំសរន្តិ ឯត្ថាតិ>សំសារោ ។

សំសរតិ អព្វោច្ឆិន្នំ បវត្តតីតិ សំសារោ, សំបុព្វ - សរ បវត្តិយំ, ណោ, វុទ្ធិ.