សំស៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

ថុតិហឹសាសុ សំសតិ បសំសតិ បសំសា បសំសនា បសំសនកោ បសំសិតោ "សរសើរ, ស្ងើច, បៀតបៀន" ភូ. ។ បសត្ថោ កិ. គុ. (ប+សំស៑+ត ឬ ប+សវ+ត) អា. បសត្ថោ ភគវា "ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គឺគេសរសើរហើយ"-ស. ។ បាសំសោ គុ. "គួរសរសើរ" គួរ, ល្មមសមនិងសរសើរ វិ. បសំសំ អរហតីតិ បាសំសោ (បសំសា+ណ) ។