អកុសល
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អកុសល ។ គុ. មិនមែនជាកុសល, មិនប្រសប់, មិនឈ្លាស, មិនវាងវៃ ។ -កម្ម នបុំ. កម្ម ឬ អំពើជាអកុសល ។ -កម្មបថ បុំ. គន្លង ឬ ផ្លូវនៃកម្មជាអកុសល ។ -កម្មសង្ខាត គុ. គឺបណ្ឌិតរាប់ព្រមហើយថាកម្មជាអកុសល, គឺបណ្ឌិតពោលថាកម្មជាអកុសល, ពោលគឺកម្មជាអកុសល ។ -កិរិយា ឥ. កិ.ធ្វើនូវកម្មជាអកុសល ។ -ចិត្តុប្បាទ បុំ. កិ.ញ៉ាំងចិត្តជាអកុសលឱ្យកើតឡើង, កិ.កើតឡើងនៃចិត្តជាអកុសល ។ -ចេតនា ឥ. ចេតនាជាអកុសល, ចេតនាប្រកបហើយដោយអកុសល; វិ. អកុសលេន យុត្តា ចេតនា>អកុសលចេតនា ។ -ធម្ម បុំ. ធម៌ជាអកុសល, ធម៌ប្រកបហើយដោយកម្មជាអកុសល ។ -មល នបុំ. មន្ទិលគឺអកុសល, បាប (ដូច កិព្វិសំ) ។ -លាភ បុំ. បាននូវកម្មជាអកុសល ។ -វិតក្ក បុំ. សេចក្ដីត្រិះរិះជាអកុសល ឬ ក្នុងកម្មជាអកុសល ។ -វីថិ ឥ. វិថីនៃចិត្តជាអកុសល, ផ្លូវនៃចិត្តជាអកុសល ។ -មូល នបុំ. ឫសគល់នៃអកុសល-ល- ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អកុសល ។ គុ. មិនមែនជាកុសល, មិនប្រសប់, មិនឈ្លាស, មិនវាងវៃ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ន កុសលំ អកុសលំ, មិត្តបដិបក្ខោ អមិត្តោ វិយ បហាយកបហាតព្វភាវេន កុសលបដិបក្ខន្តិ អត្ថោ. យំ ធម្មជាតំ ន អរោគំ, ន អនវជ្ជំ, ន សុខវិបាកំ, ន ច កោសល្លសម្ភូតំ, តំ អកុសលំ. បដិបក្ខត្ថេ ហិ អយំ អការោ. ធាតុបច្ចយវិភាគោ ឧបរិ កុសលសទ្ទេ វុត្តោ, តតោ គហេតព្វោ.