អដ្ឋិ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម្មជាតដែលគេតែងបោះចោល (ឆ្អឹង ដូច ធាតុ); វិ. អសិយតិ ខិបិយតីតិ>អដ្ឋិ ។ កល្យាណ នបុំ. លំអនៃឆ្អឹង, គុ. មានឆ្អឹងជាលំអ ។ ចម្មាវសេស គុ. មាន ឆ្អឹងនិងស្បែកដ៏សេសចុះ, សល់ត្រឹមតែឆ្អឹងនិងស្បែក, សេសចុះនៃឆ្អឹងនិងស្បែក ។ ភេទនិស្សន្ទ បុំ. វិបាកជាគ្រឿងហូរចេញគឺកិ.បាក់នៃឆ្អឹង, វិបាកជាគ្រឿងហូរមិនដាច់គឺកិ.បែកធ្លាយនៃឆ្អឹង (និស្សន្ទ<និ+សន្ទ+អ) ។ មត្តាវសាន គុ. មានត្រឹមតែឆ្អឹងជាទីបំផុត, នបុំ. ទីបំផុតត្រឹមតែឆ្អឹង ។ មត្តាវសេស គុ. មានអវយវៈត្រឹមតែឆ្អឹងដ៏សេសចុះ, ដ៏សេសសល់ត្រឹមតែឆ្អឹង ។ មិពា្ជ បុំ. ខួរក្នុងឆ្អឹង ។ សង្ខលិកប្បេតាទិ គុ. មានប្រេតប្រកបដោយរាងនៃឆ្អឹងជាដើម, មានអដ្ឋិសង្ខលិកប្រេតជាដើម ។ សង្ឃាត បុំ. រាងនៃឆ្អឹង, (ការប្រជុំនៃឆ្អឹង) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតដែលគេតែងបោះចោល (ឆ្អឹង); វិ. អសិយតិ ខិបិយតីតិ>អដ្ឋិ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អសតិ ខេបេតីតិ អដ្ឋិ, អសុ ខេបនេ, តិ. អទ្ធានំ អសតិ ខេបេតីតិ អដ្ឋិ, អសុ ខេបនេ, ឥ, សស្ស ឋោ, ទ្វិត្តំ. អសិយតីតិ អដ្ឋិ, យំ ធម្មជាតំ សត្តេហិ អសិយតិ ខិបិយតិ ឥតិ តស្មា តំ ធម្មជាតំ អដ្ឋីតិ អត្ថយោជនា, អស ខេបនេ, វជាទីហីតិអាទិនា ឋិបច្ចយោ, ក្វចិ ធាតូតិអាទិនា ធាត្វន្តស្ស សការស្ស លោបោ, ទ្វិត្តំ. អា ភុសោ តិដ្ឋតិ ឯតេនាតិ អដ្ឋិ, អាបុព្វ - ឋា ឋានេ, ឥ, ទ្វិត្តំ, រស្សោ. សរីរេ សារោ អសតិ ភវតីតិ អដ្ឋិ, អស ភុវិ, ឥ, សស្ស ដ្ឋការត្តំ. អដ្ឋិសទ្ទោ ឥការន្តោ នបុំសកលិង្គោ ពីជធាតូសុ ទិស្សតិ. មណិសារមញ្ជូសាយំ វុត្តំ អដ្ឋិសទ្ទោ បុល្លិង្គិកោបិ ហោតីតិ.