អណ៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

សទ្ទេ អណតិ "ស្វាធ្យាយ, សូត្រ" ភូ. ។ -ព្រាហ្មណោ បុំ. "ព្រាហ្មណ៍" មានអត្ថន័យ ២ យ៉ាង៖ ១/ ជនពួកមួយបញ្ញត្តខ្លួនថាព្រាហ្មណ៍ ស្វាធ្យាយមន្ត; វិ. ព្រហ្មំ អណតីតិ ព្រាហ្មណោ មន្តេ សជ្ឈាយតីតិ អត្ថោ ។ បុគ្គលរៀនសូត្រនូវមន្តដ៏ប្រសើរ ឈ្មោះថាព្រាហ្មណ៍ សេចក្ដីថា ស្វាធ្យាយនូវមន្តទ. ។ ពួកខ្លះថា "ជាកូនចៅរបស់ព្រះព្រហ្ម" វិ. ព្រហ្មុនោ អបច្ចំ>ព្រាហ្មណោ (ព្រហ្ម+ណ ចុះ នអាគម ផ្លាស់ ន ជា ណ សូចិ) សព្ទជាវេវចនៈរបស់ ព្រាហ្មណោ គឺ ព្រាហ្មណោ សោត្ថិយោ វិប្បោ ភោវាទិ ព្រហ្មពន្ធុ ទ្វិជោ ព្រហ្មា គមសាសនសូនុ ។ ២/ ព្រះអរិយ "បន្សាត់បង់, លះបង់នូវបាប" វិ. ពាហិតបាបត្តា ព្រាហ្មណោ-ស. ។