អណ្ឌ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(បុំ., នបុំ.) ពងល្វា (ដូច កោស), ធម្មជាតជាទីកើតនៃសត្វ (ពង ដូច ខគាទិពីជ); វិ. អមន្តិ ឧប្បជ្ជន្តិ ឯត្ថាតិ>អណ្ឌំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតជាទីកើតនៃសត្វ (ពង); វិ. អមន្តិ ឧប្បជ្ជន្តិ ឯត្ថាតិ>អណ្ឌំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អមន្តិ ឧប្បជ្ជន្តិ ឯត្ថាតិ អណ្ឌោ អណ្ឌំ, អម - គមនេ, មនន្តា ឌោតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន ឌោ, មស្ស ណោ. អថ វា វជាទិនា ឌបច្ចយោ, តេសុ វុទ្ធីតិអាទិនា មស្ស និគ្គហិតំ, វគ្គន្តំ វា វគ្គេ. អឌិយតិ និព្វត្តិយតីតិ អណ្ឌោ អណ្ឌំ, អឌិ និព្វត្តនេ, កឌ្យាទីហិ កោ, និគ្គហីតាគមោ, កលោបោ. ធាត្វត្ថសង្គហេ បន អឌិយតិ និប្ផត្តិយតីតិ អណ្ឌោតិ វិគ្គហោ កតោ, អឌិ អណ្ឌត្ថេ. អណតីតិ អណ្ឌោ, អណ សទ្ទេ, ឌោ. អណ្ឌតិ អណ្ឌំ ករោតីតិ អណ្ឌោ, អឌិ អណ្ឌត្ថេ, កោ. អណ្ឌសទ្ទោ កោសខគាទិពីជេសុ ទិស្សតិ, អណ្ឌច្ឆេទំ កត្វាត្យាទីសុ កោសេ. អណ្ឌជា បក្ខិសប្បាទីត្យាទីសុ ខគាទិពីជេ.