អនមតគ្គ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មានទីបំផុតគឺបុគ្គលដឹងហើយមិនមាន, មានទីបំផុតគឺបុគ្គលមិនដឹងហើយ, មានទីបំផុតខាងដើមគឺបុគ្គលមិនដឹងហើយ; វិ. នត្ថិ អញ្ញាតោ អគ្គោ ឯតស្សាតិ>អនមតគ្គោ (សំសារោ) ។ -ធម្មទេសនា ឥ. ធម្មទេសនាដែលមកហើយក្នុងអនមតគ្គសូត្រ ។ -បរិយាយ បុំ. សេចក្ដីបរិយាយនៃអនមតគ្គសូត្រ ។ -បរិយាយ បុំ. សេចក្ដីបរិយាយ នៃអនមតគ្គសូត្រ (បរិយាយ<បរិ+អយ, អយ>អាយ+ណ+យ-អា.); វិ. បរិយាយនំ>បរិយាយោ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
មានទីបំផុតគឺបុគ្គលដឹងហើយមិនមាន, មានទីបំផុតគឺបុគ្គលមិនដឹងហើយមានទីបំផុតខាងដើមគឺបុគ្គលមិនដឹងហើយ; វិ. នត្តិ អញ្ញាតោ អគ្គោ ឯតស្សាតិ>អនមតគ្គោ (សំសារោ) ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
មនិតព្វោ ញាតព្វោតិ មតោ, មតោ ឯវ អមតោ, តព្ភាវត្ថោ ហេត្ថ អការោ, យថា អនវជ្ជន្តិ. នត្ថិ អមតោ ញាតព្វោ អគ្គោ កោដិ យស្ស សំសារបវត្តស្សាតិ អនមតគ្គោ. មនិតព្វោ អគ្គោ កោដិ នត្ថីតិ អត្ថោ. សំសារស្ស បុព្វកោដិ នត្ថិ ឥច្ចេវំ វុត្តំ ហោតិ. មនិយតីតិ អមតោ យោ អគ្គោ បណ្ឌិតេន, អការោ តព្ភាវេ វត្តតិ, អជនំ បឋមំ គមនំ បវត្តនំ អគ្គោ, អជ គមនេ, វជាទិនា គោ, ជស្ស គោ ច. នត្ថិ អមតោ អគ្គោ អាទិ យស្ស សំសារស្ស សោ អនមតគ្គោ.