អន្ន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីស៊ី (បាយ, ចំណី ដូច ឱទន); វិ. អសិតព្វន្តិ>អន្នំ ។ ការស៊ី, ការបរិភោគ (ដូច ភុត្តិ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីស៊ី (បាយ, ចំណី); វិ. អសិតព្វន្តិ>អន្នំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អទិតព្វន្តិ អន្នំ កុរំ, អទ ភក្ខនេ, តោ, អន្នាទេសោ, ទលោបោ.