អបាយ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភពមានសេចក្ដីចម្រើនទៅប្រាសហើយ (អបាយ); វិ. អបគតោ អាយោ យម្ហា សោ>អបាយោ ។ -លោក បុំ. លោកគឺអបាយ ។ -គាមី បុំ. អ្នកទៅកាន់អបាយ; វិ. អបាយំ គច្ឆតីតិ>អបាយគាមី ។ -ទុក្ខ នបុំ. ទុក្ខក្នុងអបាយ ។ -ទ្វារ នបុំ. ទ្វារនៃអបាយ ។ -បរាយន គុ. មានអបាយជាទីប្រព្រឹត្តទៅក្នុងខាងមុខ (បរាយន<បរ+អយ ឬ ឥ+យុ) ។ -សមុទ្ទ បុំ. សមុទ្រគឺអបាយ ។ -សំវត្តនិកកម្ម នបុំ. កម្មប្រកបក្នុងកិ.ប្រព្រឹត្តិទៅព្រមដើម្បីអបាយ ។ -សំវត្តនិក គុ. ដែលប្រកបក្នុងកិ.ប្រព្រឹត្តិទៅព្រមដើម្បីអបាយ ។ -ឧបគ គុ. ដែលចូលទៅដល់នូវអបាយ, កើតក្នុងអបាយ ។ (ឧបគ<ឧប+គម+ក្វិ); វិ. អបាយំ ឧបគច្ឆតីតិ>អបាយយុបគោ ។ -ឧប្បត្តិ ឥ. កិ.កើតក្នុងអបាយ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភពមានសេចក្តីចំរើនទៅប្រាសហើយ (អបាយ); វិ. អបគតោ អាយោយម្ហា សោ>អបាយោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
នត្ថិ បាយោ វុទ្ធិ ឯត្ថាតិ អបាយោ. តិស្សោ សម្បត្តិយោ អយន្តិ គច្ឆន្តិ បវត្តន្តិ ឯតេនាតិ អយោ, បុញ្ញំ, ឥ គតិយំ, អ. បុញ្ញសម្មតា អយា យេភុយ្យេន អបគតោតិ អបាយោ. អាយោតិ វុច្ចតិ វុឌ្ឍិ, តតោ អបេតោ អបាយោ. អយតោ សុខតោ អបេតោតិ អបាយោ.