អប្បមាទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.មិនស្រវឹងទួទៅ, សេចក្ដីមិនប្រមាទ, សេចក្ដីមិនធ្វេសប្រហែស; វិ. អប្បមជ្ជនំ>អប្បមាទោ (បមាទ<ប+មទ+ណ) ។ -ប្បដិបទា ឥ. ការប្រតិបត្តិដោយសេចក្ដីមិនប្រមាទ, សេចក្ដីប្រតិបត្តិដោយអំណាចនៃសេចក្ដីមិនប្រមាទ ។ -មូលក គុ. មានសេចក្ដីមិនប្រមាទជាមូល ឬ ជាឫស, មានសេចក្ដីមិនប្រមាទជាហេតុជាទីតាំង ។ -រត គុ. ត្រេកអរហើយក្នុងសេចក្ដីមិនប្រមាទ ។ -លក្ខណ នបុំ. លក្ខណៈនៃសេចក្ដីមិនប្រមាទ, គុ. មានសេចក្ដីមិនប្រមាទជាលក្ខណៈ ។ -វគ្គវណ្ណនា ឥ. កថាជាគ្រឿងពណ៌នានូវអប្បមាទវគ្គ ។ -វិហារិនី ឥ. មានកិ.នៅដោយសេចក្ដីមិនប្រមាទជាប្រក្រតី ។ -វេគ បុំ. កំឡាំងនៃសេចក្ដីមិនប្រមាទ ។ -សមោសរណ គុ. ជាទីប្រជុំក្នុងសេចក្ដីមិនប្រមាទ, មានសេចក្ដីមិនប្រមាទជាទីប្រជុំចុះ ។ -សម្បន្ន គុ. ដល់ព្រមហើយដោយសេចក្ដីមិនប្រមាទ, មានសេចក្ដីមិនប្រមាទដល់ព្រមហើយ ។ -អាធិគត គុ. ដែលដល់ហើយ ឬ ដល់ក្រៃលែងហើយដោយសេចក្ដីមិនប្រមាទ (អធិគត<អធិ+គម+ត=លុះ, ត្រាស់ដឹង, បាន) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.មិនស្រវឹងទួទៅ, សេចក្តីមិនប្រមាទ, សេចក្តីមិនធ្វេសប្រហែស (បមាទ<ប+មទ+ណ); វិ. អប្បមជ្ជនំ>អប្បនាទោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បដិបត្តិយំ នប្បមជ្ជតិ ឯតេនាតិ អប្បមាទោ, សតិវិប្បវាសោ, ន ប- មទ មទនេ, ណោ.