អប្បិច្ឆសន្តុដ្ឋភាវគុណ

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

គុណគឺភាវៈនៃបុគ្គលអ្នកមានសេចក្ដីប្រាថ្នាតិចនិងអ្នកត្រេកអរដោយវត្ថុជារបស់នៃខ្លួន (សន្តុដ្ឋ<សំ+តុស+ត=ត្រេកអរព្រម, សន្តោស) ។

គុណគឺភាវៈនៃបុគ្គលអ្នកមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិចនឹងអ្នកត្រេកអរដោយវត្ថុជារបស់នៃខ្លួន ។