អភិញ្ញេយ្យ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គឺបុគ្គលគប្បីដឹងចំពោះ, ធម្មជាតិគឺបុគ្គលគប្បីដឹងដោយបញ្ញាដ៏ក្រៃលែង ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គឺបុគ្គលគប្បីដឹងចំពោះ, ធម្មជាតិគឺបុគ្គលគប្បីដឹងដោយបញ្ញាដ៏ក្រៃលែង ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អភិជានិតុំ អរហតីតិ អភិញ្ញេយ្យំ, អភិបុព្វ - ញា អវគមនេ, ឃ្យណ៑, អាស្ស ឯត្តំ, យស្ស ទ្វិត្តំ.