អភិញ្ញេយ្យាទិភេទ

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

មានធម៌គឺបុគ្គលគប្បីដឹងច្បាស់ជាដើមជាប្រភេទ, ផ្សេងដោយធម៌មានធម៌គឺបុគ្គលគប្បីដឹងដោយប្រាជ្ញាដ៏ក្រៃលែងជាដើម; វិ. អភិជានិតព្វោតិ>អភិញ្ញេយ្យោ, អភិញ្ញេយ្យោ អាទិ យស្ស សោ>អភិញ្ញេយ្យាទិ, អភិញ្ញេយ្យាទិភេទោ យស្ស សោ>អភិញ្ញេយ្យាទិភេទោ ។