អមត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មិនស្លាប់, មិនស្លាប់ហើយ, និព្វានឈ្មោះអមតៈ ។ ទីមិនមានសេចក្តីស្លាប់; វិ. នត្ថិ ឯត្ថ មតំ មរណន្តិ>អមតំ ។ -ដ្ឋាន នបុំ. ទីមិនមានសេចក្តីស្លាប់, ទីនៃបុគ្គលមិនស្លាប់ហើយ ឬ មិនដែលស្លាប់ហើយ ។ -និព្វាន នបុំ. និព្វានឈ្មោះអមតៈ ។ -បរិយោសាន គុ. មាននិព្វានឈ្មោះអមតៈជាទីបំផុត ។ -បទ នបុំ. ធម្មជាតជាគ្រឿងដល់នូវនិព្វានឈ្មោះអមតៈ; វិ. អមតំ បជ្ជន្តិ ឥមិនាតិ>អមតបទំ, ជាផ្លូវនៃនិព្វានឈ្មោះអមតៈ ឬ ទីជាហេតុដល់នូវនិព្វានឈ្មោះអមតៈ; វិ. អមតស្ស បទំ>អមតំបទំ ។ -បាន នបុំ. ទឹកគឺបុគ្គលគប្បីផឹកឈ្មោះអមតៈ, ទឹកអម្រឹត ។ -បុព្វ គុ. ដែល...មិនធ្លាប់ស្លាប់ហើយ ។ -ផល គុ. មានផលឈ្មោះអមតៈ ។ -ភាវ បុំ. ភាវៈនៃ...ជា... មិនស្លាប់ហើយ ។ -មគ្គទេសក បុំ. អ្នកសម្ដែងនូវផ្លូវនៃនិព្វានឈ្មោះអមតៈ ។ -មហានិព្វានសម្បត្តិ ឥ. សម្បត្តិគឺមហានិព្វានឈ្មោះអមតៈ, កិ.ដល់ព្រមនូវមហានិព្វានឈ្មោះអមតៈ ។ -មហានិព្វានសម្បាបកត្ត នបុំ. ភាវៈនៃ...ជា...ញ៉ាំងសត្វឱ្យដល់ព្រមនូវមហានិព្វានឈ្មោះអមតៈ ។ វស្ស នបុំ. ភ្លៀងគឺធម៌ឈ្មោះអមតៈ, ភ្លៀងគឺនិព្វានឈ្មោះអមតៈ ។ ព្រះនិព្វាន (ដូច អបវគ), ទឹក (ដូច សលិល), សុធាភោជន (ដូច បីយូសំ), សុធាភោជនរបស់ទេវតា ។ បុំ. កន្ទួតព្រៃ (ដូច អាមលកី) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
មិនស្លាប់, មិនស្លាប់ហើយ, និព្វានឈ្មោះអមតៈ ។ ទីមិនមានសេចក្តីស្លាប់; វិ. នត្ថិ ឯត្ថ មតំ មរណន្តិ>អមតំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ន មរតីតិ អមតោ, ជិនោ, នបុព្វ - មរ បាណចាគេ, តោ, រលោបោ. អមតំ អស្ស អត្ថីតិ អមតោ, សទ្ធាទិតោ ណាតិ សុត្តេន អស្សត្ថ្យត្ថេ ណបច្ចយោ. ន មតំ មរណមនេនាតិ អមតំ សុធា. នត្ថិ មតំ ឯត្ថាតិ អមតំ និព្វានំ. នត្ថិ ឯតស្មិំ អធិគតេ បុគ្គលស្ស មតន្តិ អមតំ. មនិយតីតិ អមតោ, អការោ តព្ភាវេ វត្តតិ. នត្ថិ មតមេតិស្សំ ហេតុភូតាយន្តិ អមតា អាមលកី.