អរហត្ត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភាវៈនៃបុគ្គលជាព្រះអរហន្ត; វិ. អរហតោ ភាវោ>អរហត្តំ ។ -ផលសង្ខាត គុ. គឺបណ្ឌិតរាប់ព្រមហើយថាអរហត្តផល, គឺបណ្ឌិតពោលថាអរហត្តផល ។ -មគ្គញាណជុតិ ឥ. សេចក្តីរុងរឿងនៃញាណដ៏សម្បយុត្តដោយអរហត្តមគ្គ (ជុតិ<ជុត+ឥ=ពន្លឺ, រស្មី) ។ -មគ្គញាណសិ បុំ. ដាវគឺញាណដ៏សម្បយុត្តដោយអរហត្តមគ្គ ។ -មគ្គដ្ឋ គុ. បុគ្គលអ្នកតាំងនៅក្នុងអរហត្តមគ្គ ។ -មគ្គ បុំ. មគ្គជាទីមកនៃព្រះអរហត្ត, អរហត្តមគ្គ ។ -ឧបនិស្សយការណ នបុំ. ហេតុនៃឧបនិស្ស័យនៃភាវៈ នៃបុគ្គលជាព្រះអរហន្ត ។ -ឧបនិស្សយសម្បន្ន គុ. ដែលដល់ព្រមហើយដោយឧបនិស្ស័យនៃព្រះអរហត្ត, មានឧបនិស្ស័យនៃព្រះអរហត្តដល់ព្រមហើយ ។ -គ្គហណ នបុំ. កិ.កាន់យកនូវព្រះអរហត្ត ។ -ត្ថ បុំ. ប្រយោជន៍ដល់ព្រះអរហត្ត, សេចក្តីត្រូវការដល់ព្រះអរហត្ត ។ -និកូដ បុំ. កំពូលនៃព្រះអរហត្ត, កំពូលគឺព្រះអរហត្ត ។ -បរិយោសាន គុ. មានព្រះអរហត្តជាទីបំផុត (មានព្រះអរហត្តជាទីបំផុតចុះជុំវិញ) ។ -បាបនសង្ខាត គុ. គឺបណ្ឌិតពោលថាកិ.ដល់នូវព្រះអរហត្ត, ពោលគឺកិ.ញ៉ាំង...ឱ្យដល់នូវព្រះអរហត្ត ។ -ប្បត្តក្ខណ បុំ. ខណៈនៃ...ដល់ហើយនូវភាវៈនៃខ្លួនជាព្រះអរហន្ត ។ -ប្បត្ត គុ. ដែលដល់ហើយនូវព្រះអរហត្ត ។ -ទីបនបុំទីពឹងគឺព្រះអរហត្ត, ទីពឹងដូចជា កោះគឺព្រះអរហត្ត ។ ព្រះអេរហត្តផល (ដូច អញ្ញា) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភាវៈនៃបុគ្គលជាព្រះអរហន្ត; វិ. អរហតោ ភាវោ>អរហត្តំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អរហតោ ភាវោ អរហត្តំ, ភាវត្ថេ ត្តបច្ចយោ. អរហត្តនិ ឥតិបិ បាឋោ, យថា អរហត្តនិកូដន្តិ, សកត្ថេ និបច្ចយោ ទេវតានិ ឥច្ចាទីសុ វិយ.