អលំ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
និសេធត្ថវាចកនិបាត ប្រាប់អត្ថគឺហាម, ឃាត់ ប្រែថា កុំឡើយ, នអ, នោ, មា ក៏ជានិសេធត្ថវាចកដែរ, ១ទៀតអលំប្រព្រឹត្តទៅក្នុងអត្ថគឺភូសនល្មម ឧ. អលំ ការោ, វារណ ការឃាត់ប្រែថា កុំ, កុំឡើយ, មិនគួរទេ ឧ. អលំ មេ ពុទ្ធេន ប្រយោជន៍ដោយព្រះពុទ្ធមិនគួរដល់អាត្មាអញឡើយ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ល្មម, អាច, គួរ, មិនគួរ, កំឡើយ, ប៉ុណ្ណឹងហើយ ។