អវមញ្ញិតព្វសទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរគឺ...គប្បីមើលងាយ, គប្បីស្មាន ។បទានុក្រមធម្មបទគឺ...គប្បីមើលងាយ, -គប្បីស្មាន ។