អវលញ្ជ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គឺបុគ្គលគប្បីប្រើប្រាស់មិនបាន, គឺបុគ្គលមិនគប្បីប្រើប្រាស់; វិ. នវលញ្ជិតព្វោតិ>អវលញ្ជោ មានស្នាមមិនមាន ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គឺបុគ្គលគប្បីប្រើប្រាស់មិនបានគឺបុគ្គលមិនគប្បីប្រើប្រាស់; វិ. ន វលញ្ជិតព្វោតិ>អវលញ្ជោ ។
គឺបុគ្គលគប្បីប្រើប្រាស់មិនបាន, គឺបុគ្គលមិនគប្បីប្រើប្រាស់; វិ. នវលញ្ជិតព្វោតិ>អវលញ្ជោ មានស្នាមមិនមាន ។
គឺបុគ្គលគប្បីប្រើប្រាស់មិនបានគឺបុគ្គលមិនគប្បីប្រើប្រាស់; វិ. ន វលញ្ជិតព្វោតិ>អវលញ្ជោ ។