អវិជ្ជា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សេចក្ដីមិនដឹង, វង្វេង (ដូច មោហ) ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ន វិជានាតីតិ អវិជ្ជា, ន វិជានាតីតិ ឯតេន ‘ចតុសច្ចាទិកំ វិជានាតីតិ វិជ្ជា, ន វិជ្ជា អវិជ្ជាតិ កិតកវិគ្គហគព្ភោ សមាស- វិគ្គហោ ទស្សិតោ, ន វិ- ញា ញាណេ, ឥត្ថយមតិយវោ វាតិ អ. វិន្ទិយំ កាយសុចរិតំ ន វិន្ទតីតិ អវិជ្ជា, នបុព្វ - វិន្ទ លាភេ, ណ្យោ, នលោបោ, វជាទីហិ បព្វជ្ជាទយោ និបច្ចន្តេ. អវិន្ទិយំ វា កាយទុច្ចរិតាទិំ វិន្ទតិ បដិលភតីតិ អវិជ្ជា អវិន្ទិយន្តិ ទុច្ចរិតំ បុគ្គលេន បូរេតុំ អយុត្តដ្ឋេន អលទ្ធព្វំ. អវិន្ទិយវិន្ទាតិ វត្តព្វេ វណ្ណាគមវិបរិយយវិការវិនាសធាតុ- អត្ថវិសេសយោគេហិ បញ្ចវិធស្ស និរុត្តិលក្ខណស្ស វសេន បរិមបទេ អការវិការេ, បច្ឆិមបទេ ទការញ្ច គហេត្វា, បុរិមបទេ វា អការមេវ, បច្ឆិមបទេ វិការទការេ ច គហេត្វា, អញ្ញេសញ្ច វណ្ណានំ លោបំ, យការស្ស ច អាគមំ, តំសហិតស្ស ច ទការស្ស ជការំ, តស្ស ច ទ្វិត្តំ កត្វា អវិជ្ជាតិ វុត្តំ. អន្តវិរហិតេ សំសារេ សព្វយោនិគតិវិញ្ញាណដ្ឋិតិសត្តាវាសេ សុ សត្តេ ជវាបេតីតិ អវិជ្ជា, អន្តវិរហិតសទ្ទូបបទ - ជុធាតុ, អបច្ចយោ. ន វិទតីតិ អវិជ្ជា, នបុព្វ - វិទ ញាណេ, យោ, ថិយំ អា. ខន្ធានំ រាសដ្ឋំ, អាយតនានំ អាយតនដ្ឋំ, ធាតូនំ សុញ្ញដ្ឋំ, សច្ចានំ តថដ្ឋំ, ឥន្ទរិយានំ អធិបត្យដ្ឋំ អវិទិតំ ករោតីតិ អវិជ្ជា. ទុក្ខាទីនំ បីឡនាទិវសេន វុត្តំ ចតុព្វិធំ អត្ថំ អវិទិតំ ករោតីតិ អវិជ្ជា មោហោ, អវិទិតការិតាតិ វត្តព្វេ និរុត្តិលក្ខណេន អវិជ្ជាតិ វុត្តំ. បរមត្ថតោ អវិជ្ជមានេសុ ឥត្ថីបុរិសាទីសុ ជវតិ វិជ្ជមានេសុបិ ខន្ធាទីសុ ន ជវតីតិ អវិជ្ជា. អត្តនិស្សិតានំ ចក្ខុវិញ្ញាណាទីនំ បវត្តាបនំ ឧប្បាទនំ អាយនំ សម្មោហភាវេនេវ អនភិសមយភូតត្តា អវិទិតំ អញ្ញាណីករោតិ អន្តវិរហេតេ ជវាបេតីតិ អវិជ្ជា វណ្ណាគមវិបរិយាយវិការវិនាសធាតុអត្ថ- វិសេសយោគោតិ បញ្ចវិធស្ស និរុត្តិលក្ខណស្ស វសេន តីសុបិ បទេសុ អការវិការជការេ គហេត្វា អញ្ញេសំ វណ្ណានំ លោបំ កត្វា ជការស្ស ច ទុតិយស្ស អាគមំ កត្វា. [អវិជ្ជមានជវា, វិជ្ជមាននជវាតិ វត្តព្វេ និរុត្តិនយេន អវិជ្ជាតិ វុត្តំ].