អសង្ខេយ្យ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គឺបុគ្គលមិនគប្បីរាប់បាន, កាលគឺបុគ្គលមិនគប្បីអាចដើម្បីរាប់បាន, អសង្ខេយ្យ (លេខ១មានសូន្យ១៤០; ខ្លះថា ១៤៥) អភិ.-សុចិ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គឺបុគ្គលមិនគប្បីរាប់បាន, កាលគឺបុគ្គលមិនគប្បីអាចដើម្បីរាប់បាន, អសង្ខេយ្យ (លេខ ១ មានសូន្យ ១៤០; ខ្លះថា ១៤៥) អកិសុចិ ។