អសម្មោហសម្បជញ្ញ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភាវៈនៃសេចក្ដីដឹងទួទៅ ព្រមដោយសេចក្ដីមិនវង្វេងព្រម ឬ សេចក្ដីដឹងច្បាស់ដោយសេចក្ដីមិនវង្វេង (អសម្មោហ<ន+សំ+មុហ+ណ= វិ. អសម្មុយ្ហនំ>អសម្មោហោ; សម្បជញ្ញ<សម្បជាន+ណ្យ= វិ. សម្បញ្ញាយតេតិ>សម្បជានំ, តស្ស ភាវោ>សម្បជញ្ញំ, សម្បជានំ ឯវ វា>សម្បជញ្ញំ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភាវៈនៃសេចក្តីដឹងទៅព្រមដោយសេចក្តីមិនវង្វេងព្រម ឬសេចក្តីដឹងច្បាស់ដោយសេចក្តីមិនវង្វេង; (អសម្មោហ<ន+សំ+មុហ+ណ) វិ. អសម្មុយ្ហនំ>អសម្មោហោ; (សម្បជញ្ញ<សម្បជាន+ណ្យ) វិ. សម្បញ្ញាយតេតិ>សម្បជានំ, តស្ស កាវោ>សម្បជញ្ញំ, សម្បជានំ ឯវ វា>សម្បជញ្ញំ ។