អសាទុ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មានរសគឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មិនជាទីត្រេកអរ, មានរសមិនឆ្ងាញ់ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មានរសគឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មិនជាទីត្រេកអរ, មានរសមិនឆ្ងាញ់ ។
គឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មានរសគឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មិនជាទីត្រេកអរ, មានរសមិនឆ្ងាញ់ ។
គឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មានរសគឺបុគ្គលមិនគប្បីត្រេកអរ, មិនជាទីត្រេកអរ, មានរសមិនឆ្ងាញ់ ។