អស្ស
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គប្បីមាន, គប្បីជា... ។ បុំ. [អស+អ ឬ ន+សិ+អ] សត្វតែងស៊ី ឬ សត្វមិនដេក (សត្វសេះ (ដូច ហយ, តុរគ); វិ. អសតិ ភក្ខតីតិ>អស្សោ, នសយតីតិ វា>អស្សោ ។ -ជាតិ ឥ. ជាតិនៃសេះ ។ -តរ តុំ. សេះកន្លងនូវសេះ (សេះអស្សតរ); វិ. អស្សំតរតីតិ>អស្សតរោ ។ -តរី ឥ. មេសេះអស្សតរ ។ -បិដ្ឋ នបុំ. ខ្នងនៃសេះ ។ -ពន្ធា ទិ គុ. មានជនអ្នកចងនូវសេះជាដើម ។ -រក្ខណាទិ គុ. (កិច្ច) មានកិ.រក្សានូវសេះជាដើម ។ -រូបក នបុំ. រូបនៃសេះ ឬ រូបប្រៀបនៃសេះ ។ -លណ្ឌ នបុំ. គូថនៃសេះ ឬ អាចម៌នៃសេះ ។ -វាណិជ ក បុំ. ជនអ្នកជួញនូវសេះ, ឈ្មួញនៃសេះ ។ -វាណិជគ្គេហ នបុំ. ផ្ទះនៃជនអ្នកជួញនូវសេះ ។ -វាហន នបុំ. វាហនៈគឺសេះ ។ -សត នបុំ. រយនៃសេះ ។ -ទម្មសារថិ បុំ. សារថីអ្នកទូន្មាននូវសេះ ។ មុម, ជ្រុង, ចុង (ដូច កោណ, កោដិ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គប្បីមាន, គប្បីជា,... ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សត្វតែងស៊ី ឬសត្វមិនដេក (សេះ); វិ. អសតិ ភក្ខតីតិ>អស្សោ, ន សយតីតិ វា>អស្សោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អភិណ្ហំ អសតិ ភក្ខតីតិ អស្សោ អស្សា, អស ភក្ខនេ, អបច្ចយោ, សស្ស ទ្វិត្តំ. អសតិ ខិបតីតិ អស្សោ, អស ខេបនេ, សសាសវសវិ- សហនាតិអាទិនា មោគ្គល្លានសុត្តេន សោ. ន សយតីតិ អស្សោ, នបុព្វ - សិ សយេ, អ. អសតិ ខិបតីតិ អស្សោ, អសុ ខេបនេ, សោ, អស្សសទ្ទោ កោណេ ហយេ ច វត្តតិ.