អាទិ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(សភាវៈ) ដែលជនកាន់យក (ខាងដើម, ជាដើម, ជាដំបូង (ដូច បឋមំ); ដែន (ដូច សីមា), ស្មើគ្នា, ដូចគ្នា (ដូច បការ), ជិត (ដូច សមីប), អវយវៈ; វិ. អាទិយតេតិ>អាទិ ។ -កល្យាណ គុ. មានលំអក្នុងខាងដើម, មានពិរោះក្នុងខាងដើម, មានគុណគឺបណ្ដិតគប្បីរាប់ក្នុងខាងដើម ។ -គាថាវណ្ណនា ឥ. កថាជាគ្រឿងពណ៌នានូវគាថាក្នុងខាងដើម ។ -បរិយោសាន នបុំ. ខាងដើមនិងខាងចុង ឬ ទីបំផុត ។ -មជ្ឈបរិយោសានកល្យាណធម្ម បុំ. ធម៌មានសេចក្តីពិរោះក្នុងខាងដើមនិងកណ្តាលនិងខាងចុង ។ -មជ្ឈ គុ. ខាងដើមនិងកណ្តាល ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(សភាវៈ) ដែលជនកាន់យក (ខាងដើម); វិ. អាទិយតេតិ>អាទិ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បឋមំ អាទីយតេ គណ្ហីយតេតិ អាទិ បុព្វំ. បឋមំ ចិត្តេន អាទីយតេតិ អាទិ អវយវោ, កម្មសាធនោយំ, អាបុព្វ - ទា ទានេ, ទាធាត្វិឥតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន ឥ. អាទិយតិ ឯតស្មាតិ អាទិ មរិយាទោ, អាបុព្វ - ទា ទានេ, អវធិអត្ថោ ឥ. អាទិយតិ ឯតេនាតិ អាទិ បការោ, អាបុព្វ - ទាធាតុ, ឥ. អាទិយិត្ថ អាទីយតិ វា ឯត្ថាតិ អាទិ សមីបោ, អាបុព្វ - ទា ទានេ, ឥ. សទ្ទោយំ ទ្វិលិង្គោ បុន្នបុំសកវសេន.