អាសន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ការអង្គុយ (ដូច ជ្ជា), តាំង (ដូច បីឋ), កនៃដំរី (ដូច ខន្ធទេស), ការអង្គុយ (ដូច ឧបវេសនំ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទីជាទីអង្គុយ ឬ ទីសម្រាប់អង្គុយ; វិ. អាសតិ ឯត្ថាតិ>អាសនំ, អាសតិ ឯតេនាតិ វា>អាសនំ ។ កិ. អង្គុយ; វិ. អាសយតេតិ>អាសនំ ។ -ន្តរិក គុ. មានអាសនៈជាចន្លោះ, ប្រព្រឹត្តទៅក្នុងចន្លោះនៃអាសនៈ, មានអាសនៈជាលំដាប់, ទីមានអាសនៈជាលំដាប់ ។ -ប្បញ្ញត្តិ ឥ. ក្រាលនូវអាសនៈ, កិ.តែងតាំងនូវអាសនៈ ។ -បរិយន្ត បុំ. ទីបំផុតនៃអាសនៈ, ទីបំផុតជុំវិញនៃអាសនៈ ។ -បាទ បុំ. ជើងនៃអាសនៈ ។ -មជ្ឈ នបុំ. កណ្តាលនៃអាសនៈ ។ -សមីប គុ. ទីជិតនៃអាសនៈ ។ -សាលា ឥ. សាលាជាទីអង្គុយ (រោងឆាន់) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ទីជាទីអង្គុយ ឬទីសម្រាប់អង្គុយ; វិ. អាសតិ ឯត្ថាតិ>អាសនំ, អាសតិ ឯតេនាតិ វា>អាសនំ ។ កិ.អង្គុយ; វិ. អាសយតេតិ>អាសនំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អាសន្តិ និសីទន្តិ ឯត្ថាតិ អាសនំ បីឋិកាទិ, អាស និសីទនេ, យុ. អាសីយតេតិ អាសនំ ឧបវេសនំ, អាស ឧបវេសនេ, យុ. អាគន្ត្វា សយន្តិ ឯត្ថាតិ អាសនំ, អាបុព្វ - សិ សយេ, យុ. អាសយនន្តិបិ បាឋោ, យថា ឧច្ចំ អាសយនំ ឧច្ចាសយនន្តិ. អាសតេ ឋបយតេ ឯត្ថាតិ អាសនំ បីឋំ កោច្ឆំ ច, អាស ឋបនេ, យុ. អាសតេ ឯត្ថាតិ អាសនំ ខន្ធទេសោ, អាស ឧបសេវនេ, យុ.