អាសី
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សត្វមានចង្កូម (ពស់); វិ. អសំ យស្ស អត្ថីតិ>អាសី ។ វិស គុ. (សត្វ) មានពិសត្រង់ចង្កូម (អាសិរ្ពិស, ពស់); វិ. អាសិយំ វិសំ ឯតស្សាតិ>អាសីវិសោ ។ ន័យខ្លះថា សត្វមានពិសដ៏រហ័ស; វិ. អាសុំ សីឃំ វិសំ ឯតស្សាតិ>អាសីវិសោ ។ ចង្កូមពស់ (ដូច សប្បទាឋា) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អ្នកអង្គុយ, អ្នកមានកិ.អង្គុយជាប្រក្រតី; វិ. អាសតីតិ>អាសី, អាសិតុំសីលមស្សាតិ>អាសី ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អ្នកអង្គុយ, អ្នកមានកិ. អង្គុយជាប្រក្រតី; វិ. អាសតីតំ>អាសី, អាសិតុំ សីលមស្សាតិ>អាសី ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សត្វមានចង្កូម (ពស់); វិ. អសិយស្ស អត្ថីតិ>អាសី ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អសតិ យេនាតិ អាសិ អាសី សប្បទាឋា, អស ភក្ខនេ, ណោ, ថិយំ ឦ, រស្សោ.