ឥន្ធន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ប្រឆះភ្លើង, របស់ដែលភ្លើងត្រូវឆេះមានអុសជាដើម (ដូច សមិធា) ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ឯធយតេតិ ឥន្ធនំ, ឯធ វុទ្ធិយំ, យុ, ឯស្សិ, ពិន្ទ្វាគមោ. ធាត្វត្ថសង្គហេ ‘ឥន្ធតេ អគ្គិ អនេនាតិ ឥន្ធនំ [ឧបាទានំ, យថា មណិន្ធនាតបេ អគ្គីតិ], ឥន្ធ ជុត្យន្តិ វិគ្គហោ ធាត្វត្ថវិភាគោ ច កតោ.