ឥសិ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អ្នកស្វែងរកនូវគុណមានសីលគុណជាដើម (ឥសី, ឫសី, អ្នកបួស (ដូច តាបស); វិ. សីលាទិគុណេ ឯសតីតិ>ឥសិ ។ -គណ បុំ. ពួកនៃឥសី ។ -គិលិបស្ស គុ. ខាងនៃភ្នំឈ្មោះឥសិគិលិ (ឥសិគិលិ<ឥសិ+គិល+ឥ = ភ្នំលេបនូវឥសី; វិ. ឥសយោ គិលតីតិ>ឥសិគិលិ) ។ -គិលិវេបុល្លវេភារាទិក គុ. មានភ្នំឈ្មោះឥសិគិលិនិងភ្នំឈ្មោះវេបុល្លៈនិងភ្នំឈ្មោះវេភារៈជាដើម ។ -បតន នបុំ. (ព្រៃ) ឈ្មោះឥសិបតនៈ, ជាទីធ្លាក់ចុះនៃឥសី, ជាទីធ្លាក់ចុះនៃបុគ្គលអ្នកស្វែងរក ។ -ប្បព្វជ្ជា ឥ. បួសនៃបុគ្គលអ្នកស្វែងរក, បួសដោយភាវៈនៃខ្លួនជាឥសី; វិ. ឥសិភាវេនបព្វជ្ជា>ឥសិប្បព្វជ្ជា (បួសជាឥសី) ។ -ប្បវេទិត គុ. គឺឥសីឱ្យដឹងទួទៅហើយ, គឺលោកអ្នកស្វែងរកនូវគុណប្រកាសហើយ (បវេទិត<ប+វិទ+ឥ-អា.+ត) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អ្នកស្វែងរកនូវគុណមានសីលគុណជាដើម (ឥសី, ឫសី); វិ. សីលាទិគុណេ ឯសតីតិ>ឥសិ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សីលាទិគុណេ សីលក្ខន្ធាទិគុណេ វា ឯសតិ គវេសតីតិ ឥសិ, ឥស គវេសនេ, ឥ. សិវំ ឥច្ឆតីតិ ឥសិ, ឥសុ ឥច្ឆាយំ, ឥ, មោគ្គល្លានេ បន យុវណ្ណុបន្តា កិ ឥតិ សុត្តេន កិបច្ចយោ. សុគតិំ ឥសតិ គច្ឆតីតិ ឥសិ, ឥស គតិយំ, ឥ. ញាណស្ស សំសារស្ស វា បារំ គមនតោ ឥសិ, ឥសិសទ្ទោ បុល្លិង្គោ អរិយតាបសបរិយាយោ. ឥត្ថិយំ ឥសិនី, ថិយំ ឥនី.