ឧបនិសិន្នកថា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វាចាជាហេតុពោលនៃបុគ្គលអ្នកអង្គុយជិត (ឧបនិសិន្ន<ឧប+និ+សទ, សទ>សីទ+ត, ត>ឥន្ន) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
វាចាជាហេតុពោលនៃបុគ្គលអ្នកអង្គុយជិត, (ឧបនិសិន្ន<ឧប+និ+សទ, សទ>សីទ+ត, ត>ឥន្ន) ។
វាចាជាហេតុពោលនៃបុគ្គលអ្នកអង្គុយជិត (ឧបនិសិន្ន<ឧប+និ+សទ, សទ>សីទ+ត, ត>ឥន្ន) ។
វាចាជាហេតុពោលនៃបុគ្គលអ្នកអង្គុយជិត, (ឧបនិសិន្ន<ឧប+និ+សទ, សទ>សីទ+ត, ត>ឥន្ន) ។