ឧបសម
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម៌ជាទីចូលទៅរម្ងាប់, ធម៌ជាគ្រឿងចូលទៅរម្ងាប់, កិ.ចូលទៅរម្ងាប់ ឬ សេចក្តីស្ងប់; វិ. ឧបសម្មតិ ឯត្ថាតិ>ឧបសមោ, ឧបសម្មតិ ឯតេនាតិ>ឧបសមោ, ឧបសមនំ>ឧបសមោ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម៌ជាទីចូលទៅរម្ងាប់, ធម៌ជាគ្រឿងចូលទៅរម្ងាប់, កិ. ចូលទៅរម្ងាប់ ឬសេចក្តីស្ងប់; វិ. ឧបសម្មតិ ឯត្ថាតិ>ឧបសមោ, ឧបសម្មតិ ឯតេនាតិ>ឧបសមោ, ឧបសមនំ>ឧបសមោ ។